Recensieweb. Nieuwe literatuur. Nieuwe gidsen.

10 t/m 20 maart: Boekenweek

Zoals elk jaar staat Recensieweb weer stil bij het Boekenweekgeschenk. Maar dit jaar doen we het in samenwerking met NRC Boeken, met vier volwaardige recensies én een groepsrecensie én boekenweekgeschenkrecensies terug tot 1990 én recensies van eerder werk van Joost Zwagerman.

Bij AUTEURS: veel nieuwe interviews!
Ivo Victoria was al beroemd voor zijn debuut überhaupt geschreven was.
Daniël Rovers, onlangs gedebuteerd met Elf, combineert schrijven met promoveren.
Philip Huff bracht zijn hoofdpersoon Ben tot leven op twitter, facebook en met een eigen liedje.

RedAnt ontwierp, implementeerde en onderhoudt deze site technisch. Athenaeum Boekhandel sponsort Recensieweb.

Een willekeurige recensie

Welkom op Recensieweb!

Recensieweb bespreekt zo veel mogelijk nieuwe oorspronkelijk Nederlandstalige literaire romans, verhalenbundels en novellen en geeft een zo compleet mogelijk overzicht van recensies elders. Inmiddels bevat onze database 947 recensies (zoals van het boek hiernaast) 108 achtergrondartikelen en 21 interviews. Een vrijwillig maar deskundig team van recensenten staat garant voor heldere samenvattingen en beargumenteerde oordelen. Oordeel zelf, lees mee.
Lees verder over ons >

De nieuwste recensies

Bescheiden, ingetogen, maar vooral sympathiek

recensie door Bob Hopman van Joost Zwagerman, De houdgreep, 13 maart 2010

Anno 2010 kan men Joost Zwagerman gerust een oeuvreschrijver noemen, in wiens werk de kunstkritiek een terugkerend thema is. De houdgreep was in 1986 de roman waarmee de pas tweeëntwintig jaar oude Zwagerman debuteerde. In hoeverre is in deze roman al een echte Zwagerman te herkennen? Is al duidelijk de hand van een later groot geworden schrijver herkenbaar? En hoe verhoudt het openingswerk zich tot het inmiddels opgebouwde oeuvre? Lees verder >

Haar vingerafdrukken in mijn vlees

recensie door Marleen Louter van Connie Palmen, De erfenis, 12 maart 2010

Er kan in De erfenis, het boekenweekgeschenk van 1999, nauwelijks twijfel over bestaan. Het hoofdpersonage, die halverwege de novelle ‘net klaar was met het laatste hoofdstuk van Geheel de uwe‘ en nog steeds rouwt om ‘haar grote liefde, (…) die een aantal jaren geleden plotseling overleden was’, staat voor Connie Palmen zelf. En Max Petzler, het personage door wiens ogen wij haar zien, voor haar lezer. Lees verder >

De wilde haren van toen

recensie door Karlijn de Winter van Joost Zwagerman, Gimmick!, 11 maart 2010

Walter van Raamsdonk, Massimo Groen en Theo Eckhardt: in Joost Zwagermans boekenweekgeschenk Duel (2010) zijn deze kunstenaars ‘cracks’ van een vorige generatie. Als een stel oudgedienden worden zij voor de baanbrekende tentoonstelling Duel afgeserveerd. Heel anders was dat in 1989, toen zij als hoofdpersonages van Zwagermans Gimmick! nog een onmiskenbare voorhoederol bekleedden. Ze waren even jong en hip als de roman zelf. Zou ook die vandaag de dag zijn jeugdige aantrekkingskracht verloren hebben? Lees verder >

Zijn we te kritisch?

recensie door Julia Homoet, Bob Hopman, Jona Lendering, Marleen Louter, Daan Stoffelsen en Karlijn de Winter van Joost Zwagerman, Duel, 10 maart 2010

De recensies zijn (bijna allemaal) geschreven. Arnold Heumakers stelde in NRC vast dat men zich bij het boekenweekgeschenk ‘niet zal vervelen, Zwagerman weet hoe hij de aandacht van zijn lezers vast moet houden’. Maar ook: ‘Met de fictie zijn de “eeuwiger” vragen weliswaar uit het zicht verdwenen, maar het andere en door hemzelf doorgaans meest benadrukte deel van zijn poëticale programma voert hij als columnist en commentator veel beter uit dan in de meeste van zijn romans. Helaas ook beter dan in zijn Boekenweekgeschenk, dat slechts vintage Zwagerman bevat. Niet meer, niet minder.’ De rest is eigenlijk overwegend positief. Zijn wij dan te kritisch? Recensieweb gaat de discussie aan, bij NRCBoeken.nl, op Linkedin, op Twitter, en hier. Lees verder >

96 pagina’s, en geen letter meer

recensie door Marleen Louter van Joost Zwagerman, Duel, 9 maart 2010

Er is veel dat om aandacht schreeuwt in Duel, het boekenweekgeschenk 2010. Allereerst de ontvreemding en beschadiging van een kostbaar werk van de kunstenaar Rothko, en de consequenties die deze gebeurtenis heeft voor de toch al beschadigde museumdirecteur Jelmer Verhooff, wiens neergang ermee wordt ingezet. Dat leidt tot een min of meer plotgericht verhaal, waarin echter ook de kunstkritiek een belangrijke rol speelt. Het duel tussen ‘oude’ en ‘nieuwe’ beeldende kunst wordt in Duel aan de kaak gesteld, met als metaforische commentaar op die strijd het conceptuele kunstproject van Emma Duiker, die de kwetsbaarheid van die kunst en daarmee het wezen ervan blootlegt. En dan is er nog de tekst zelf, die bij vlagen sturend is (‘Nee, dít is de proloog’) en het verhaal een hoog tempo oplegt.
Lees verder >

en verder nog ...


Dit artikel is geprint van Recensieweb - www.recensieweb.nl.

Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.