Arie Storm
De tien geboden van de kritiek en andere discussiepunten
opiniestuk door Rein Swart over Binnert de Beaufort, Arie Storm en Joost de Vries, , 10 februari 2011
In de reeks bijeenkomsten, die als ondertitel ‘maandelijkse en vernieuwende onderzoeksshow van de SLAA’ meekreeg, komt op de negende van deze maand het thema nut en onzin van de literaire kritiek aan de orde.
Jeroen van Kan leidt het programma in met de vraag of de kritiek dood is dan wel leeft. Wat is er wel en niet goed aan de literaire kritiek? Wat te denken van de uitgedunde boekenbijlage van de Volkskrant, wat van het sterren- of ballensysteem, wat van de bespreking van Kluun in zo’n beetje alle bladen? Lees verder >
De recensent ontdekt
opiniestuk door Daan Stoffelsen over Elsbeth Etty, Marja Pruis en Arie Storm, , 1 mei 2009
Het was een milde lentedag, de zon had geschenen, het kwik benaderde in Amsterdam de 18 graden, en desondanks zat de zaal vol. Bijna negentig mensen kwamen voor de discussie tussen Elsbeth Etty, Marja Pruis en Arie Storm over literaire kritiek, over hoe zij literatuur ontdekken, hoe zij omgaan met andermans recensies, laten zij zich beïnvloeden, raken ze nieuwsgierig, willen ze reageren? Zijn er critici op wier oordeel zij blind varen? En wat verandert er, als opeens je eigen boek besproken wordt? Hoe ontdekt de recensent literatuur, wat is er nog te ontdekken aan de recensent? Belangrijke vragen, met een persoonlijke dimensie – de avond van 21 april was minder mild dan de dag was. Lees verder >
21 april: De ontdekking van de recensent
opiniestuk door Daan Stoffelsen over Elsbeth Etty, Marja Pruis en Arie Storm, , 24 maart 2009
‘Nee, helaas, ik ken Daans werk niet. Ik lees geen recensies van anderen.’
‘En jij Daan, ken jij Jeroens werk?’
Was ik maar bijdehand, had ik maar iets gevats bedacht.
‘Natuurlijk.’
Terwijl Jeroen Vullings die middag uiteenzette wat voor kluizenaarschap een recensent vol moest houden voor een zuiver oordeel, begon ik te twijfelen. Wat was er nu natuurlijk? Een principe van kritisch isolement van commerciële en sociale invloeden, zoals Gail Pool dat ook voorstaat, is, in de woorden van Elsbeth Etty, een noodzaak voor zuivere kritiek. Het is een eerste voorwaarde voor onbevooroordeelheid en onbevangenheid. Om nog echt zelf een boek te kunnen ontdekken, zoals Vullings Pia de Jongs Lange dagen had ontdekt. Waarom is het dan mijn eerste reflex om andermans recensies te lezen? Lees verder >
De schrijver en zijn alter-ego
recensie door Bert Zuidhof van Arie Storm, De bruid en de kogel, 12 april 2007
In I.M. speelt Conny Palmen met het grensgebied tussen feit en fictie. Het boek bevat zoveel autobiografische elementen dat het de vraag is of het nog een roman te noemen is. Palmen meent van wel, eenvoudigweg om de reden dat ze zelf zegt dat het een roman is. ‘Wat ik tegen u zeg door I.M. een roman te noemen, is dat ik de eigenaar ben van de geschiedenis, die heb ik zelf gemaakt, die heb ik geschreven, dat is eigen werk,’ zoals Hans Goedkoop haar citeert in Een verhaal dat het leven moet veranderen. Ook op de kaft van De bruid en de kogel staat vermeld dat het een roman is. En ook hier heet de hoofdpersoon naar de schrijver, Arie Storm. De hoofdpersoon heeft hetzelfde oeuvre op zijn naam staan; Afgunst (2003) en Gevoel (2004). De relatie tussen ik-figuur en schrijver gaat in dit boek zelfs verder dan een aantal overeenkomsten. Lees verder >
