Leo Pleysier
Leo Pleysier (Rijkevorsel, Vlaanderen, 1945) debuteerde met Mirliton, een proeve van homofonie (1971) en schreef sindsdien zo'n vijftien romans, waarvan Wit is altijd schoon werd genomineerd voor de AKO Literatuurprijs 1989 en bekroond met de Ferdinand Bordewijkprijs 1990.
Schrijver blijft aan de oppervlakte
recensie door Rein Swart van Leo Pleysier, Dieperik, 15 oktober 2010
Dieperik, uitgegeven ter gelegenheid van Leo Pleysiers vijfenzestigste verjaardag, begint, zoals we van de auteur mogen verwachten, terloops en op een aangenaam vertrouwde toon met de waarnemingen van schooljongen Michel. Hij fietst rondjes op de boerderij van zijn ouders en heeft tegelijkertijd oog voor zijn moeder die boontjes bleest (afhaalt), voor zijn vader, een paardenkoopman, die met de auto naar een klant vertrekt om daar handjeklap te gaan doen en voor nonkel Wies, de jongste broer van zijn moeder, die op zijn baanfiets de hort op gaat. Nonkel Wies heeft bij de Belgische militaire politie in Duitsland gediend en is, in afwachting van een baan in de burgermaatschappij, op de boerderij gestationeerd. ‘Dat is allemaal zo geregeld en beslist door grootmoeder – opgezet als zij is met mijn vader en met wat hij ingebracht heeft toen hij haar oudste dochter trouwde.’ Lees verder >
Tragedie in de Andes
recensie door Joan Gebraad van Leo Pleysier, De Latino's, 17 oktober 2007
[Dit is een recensie in het kader van de AKO Literatuurprijs Schaduwjury
Leo Pleysier raakt steeds verder van huis. Vertrokken vanuit Rijkevorsel, voert hij ons nu mee naar Equador. De Latino’s volgt de gebeurtenissen rondom een naïef, idealistisch studentenstel. De tragedie wordt gepresenteerd met veel leedvermaak. Anna en Toon vertolken de hoofdrollen. Sarcasme, Ironie en Cynisme vormen het koor. Achter hun maskers verschuilt Leo Pleysier zich. Het koor lacht de wereldverbeteraars genadeloos uit en toont geen medeleven. Lees verder >
Geen medelijden voor Andes-fiasco
recensie door Marjon Kranenbarg van Leo Pleysier, De Latino's, 11 juli 2007
‘Afrika is gemakkelijker dan Latijns-Amerika.’ Met deze alleszeggende zin begint Leo Pleysier zijn nieuwste boek dat verhaalt over een jong Belgisch stel dat altijd al als heimelijke droom heeft gehad om ‘goed werk’ te gaan doen in Latijns-Amerika. Door deze obsessie worden zij door hun studievrienden zelfs de Latino’s genoemd. Pleysier beschrijft het met onverholen scepsis en een aanstekelijke luchtigheid bij mislukkingen. Lees verder >
