Max Niematz
Een weifelende aanklacht
recensie door Andre van Lom van Max Niematz, Het wachtlokaal, 26 augustus 2009
Miel Swartjes heeft geen idee wat hij met zijn leven aan moet. Na zijn afgeraffelde HBS tijd leidt hij een lui en ambitieloos leventje. Hij heeft structuur nodig, een doel in zijn leven, dat besef heeft hij nog wel. De oproep voor militaire dienstplicht ervaart Miel daarom als een zegen. Maar als dodelijk saai wachtlopen, iedere nacht weer, zijn enige taak blijkt te zijn, is die zegening minder groot dan verwacht. In Het wachtlokaal toont Niematz de leegheid van de lange nachten en de hypnotiserende werking die daarvan uit gaat. Maar overtuigt het, beangstigt het? Lees verder >
Bedreiging van de dorpsvrede
recensie door Daan Stoffelsen van Max Niematz, Kromzicht, 26 mei 2008
Is er opeens meer te doen op het land dan in de stad? In een groot stuk in NRC Handelsblad meende Arjen Fortuin dat onlangs te signaleren: van Boven is het stil tot Sneeuweieren tot Geen zee maar water, het is een trend van rustige boerenlevens die geconfronteerd worden met vernieuwing, met de binnendringende wereld. Ook het debuut van Max Niematz, Kromzicht noemde hij. En ja, er is vernieuwing, van vader op zoon, van traditie naar ambitie, die zich uit in de strijd tussen twee veehouders, om koeien en een meisje; vernieuwing die resulteert in veel beroering in een Oost-Nederlands dorpje. Lees verder >
