Hanz Mirck
Autobiografisch debuut te persoonlijk om mogelijkheden waar te maken
recensie door Bas Stoffelsen van Hanz Mirck, Het Godsgeschenk, 10 maart 2005
De liefde is een universeel thema in de kunsten, de literatuur niet uitgezonderd. Hele genres zijn gebaseerd op dit thema: van lyrische poëzie tot bouquetromans. De relatie tussen een zoon en zijn ouders is een onderwerp dat in klassieke tijden al leefde. Ook reflecties van een schrijver over schrijven zijn niet nieuw; in Henry Fielding’s Tom Jones (1749) begint elk hoofdstuk met de schrijver die, zittend bij de open haard, zijn keuzes aangaande zijn hoofdpersonen motiveert. Het onderbreken van het verhaal met sms-berichten en liedteksten lijkt een stijlfiguur van deze tijd: bijna alles kan en bijna alles mag. Nadeel hiervan is dat samenhang naar de marge wordt gedrukt en dat afleiding belangrijker is dan diepgang. Volgens de flaptekst van debuutroman Het Godsgeschenk bevat de ‘verzonnen autobiografie’ van dichter/schrijver/muzikant Hanz Mirck al het bovenstaande, en meer. Volgens Mirck zelf is het slechts zijn verhaal, verteld op de enige mogelijke manier: ‘geen plot, geen clou, geen ontknoping’ (blz. 218). Een verzameling memoires van een nog onbekende schrijver, deels verzonnen, deels schijnbaar irrelevant, over de liefde, ouders, en schrijven. Maar is Mirck’s verhaal interessant genoeg voor lezers die hem niet persoonlijk kennen? Lees verder >
