Jan van Aken
Over een wolvestaart en een palimpsest
recensie door Fred Baggen van Jan van Aken, De valse dageraad, 3 juli 2009
Jan van Aken ‘heeft iets’ met Arabieren, of liever: met de Arabische klassieken. En niet alleen de Arabische trouwens. Voor de lezer die een beetje thuis is in de Middeleeuwse geesteswetenschappen, de klassieke wijsbegeerte, de Koran en die goeie ouwe Bijbel, kan met het lezen van De valse dageraad een feest der herkenning beginnen. Lees verder >
Orfeus in de jaren tachtig
recensie door Jona Lendering van Jan van Aken, Het fluwelen labyrint, 16 april 2008
Een van mijn eerste recensies voor Recensieweb was gewijd aan De dwaas van Palmyra van Jan van Aken. Niet veel later liep ik hem in Amsterdam tegen het lijf. Ik schoot hem aan en we maakten een praatje. We stelden vast dat we bij elkaar om de hoek woonden en zijn nadien een paar keer wezen lunchen. Ik zou dus liegen als ik zei dat ik onbevooroordeeld ben begonnen aan Het fluwelen labyrint, het boek dat Van Aken zelf beschouwt als zijn beste werk. Het publiek dacht daar overigens anders over: Het fluwelen labyrint is als enige van Van Akens romans uitverkocht en niet meer in druk gebracht. Lees verder >
Verschoppeling met pit en daadkracht
recensie door Julia Krul van Jan van Aken, Koning voor een dag, 3 april 2008
De klassieke oudheid is voor vertellers van historische verhalen een aantrekkelijke periode, maar de wereld der Grieken en Romeinen werkelijk tot leven roepen is moeilijker dan het lijkt. De meeste auteurs en filmmakers zwichten voor ofwel de Hollywood- ofwel de gymnasium-aanpak. Bij de eerste van die twee volstaat een decor van blinkend witte tempels en badhuizen waarbinnen een bonte massa stereotype personages elkaar naar hartelust kan verleiden, verkrachten en doodsteken. Bij de tweede probeert de verteller aan de ingewijde een glimlach te ontlokken door het gebruik van moeilijke namen en woorden en aan klassieke auteurs ontleende stijlfiguren, of komt hij de leek juist tegemoet met uitleg die het schouwtoneel verandert in een schoolbord. Gelukkig zijn er schrijvers die het midden kunnen houden tussen die twee extremen of er zelfs bovenuit weten te stijgen. Lees verder >
Dapper maar mislukt
recensie door Jona Lendering van Jan van Aken, De dwaas van Palmyra, 30 maart 2005
In de nacht en door de mist begeef je je naar de plaats waar je schip zal afvaren, je gaat aan boord, vaart uit, en ontdekt de volgende ochtend dat je bent ingescheept in het verkeerde vaartuig. Je reisgenoten zijn niet op weg naar Italië, maar naar het verre westen. Zo begint De dwaas van Palmyra. Ik hoopte dat de auteur, Jan van Aken, de lezer op het verkeerde been wilde zetten, maar nee, in het vervolg vernemen we dat het schip ook een mummie vervoert waaraan een cruciaal onderdeel ontbreekt, net als aan het stoffelijk overschot van Osiris. We zijn in de letteren wel eens subtieler aan boord van een dodenschip gegaan. Lees verder >
