Henk van Straten
Van superlullen, amputatie, moord en depressie tot carnaval, polders en vaderwensen: juryrapport BNG Nieuwe Literatuurprijs 2011
opiniestuk door Wouter Bok, Tim van Dun en Bob Hopman over Miquel Bulnes, Anne-Gine Goemans, Jan van Mersbergen, David Pefko, Henk van Straten en Maartje Wortel, , 8 februari 2012
De wereld verkeert in een kredietcrisis en ook de letteren hebben het moeilijk. Gelukkig is er een groep jonge, veelbelovende auteurs. Ze hebben minstens twee boeken geschreven, zijn onder de 40 en nog niet doorgebroken. Dit zijn de regels om in aanmerking te komen voor de BNG Nieuwe Literatuurprijs, die oeuvres-in-opbouw bekroont. Net als vorig jaar las een schaduwjury van Recensieweb de genomineerden voor deze prijs en koos zijn eigen winnaar. Wie zien wij nog wel Een Grote Roman schrijven? Wie krijgt ooit een straat in de schrijversbuurt? Welk jong talent moet iedereen lezen? Lees verder >
Straathondenkoning op zoek naar Spaanse zoon
recensie door Sharita Bhikharie van Henk van Straten, Salvador, 19 december 2011
Hendrie Perenboom krijgt een brief van Esperanza, de vrouw met wie hij acht jaar geleden een one night stand had in Spanje. Hij heeft een zoon, Salvador. Een zoon waar hij nooit eerder het bestaan van had vermoed en de gedachte dat er ergens een kind van hem rondloopt beheerst nu zijn hele leven. Esperanza nodigt hem uit om Salvador te komen ontmoeten. Hij verlangt plotseling zo erg naar een rol als vader dat hij zichzelf een nieuw levensdoel aanpraat, namelijk een vader worden voor de kleine jongen, maar dan een fatsoenlijke vader, zoals hij die zelf nooit gekend heeft. Lees verder >
Hardboiled detective versus zachte babybilletjes
recensie door Nico Voskamp van Henk van Straten, Ik ben de regen, 15 december 2008
Op het eerste gezicht lijkt het een geinige vondst, een snoeiharde privé-detective die wordt geconfronteerd met de ontroering van het vaderschap. Bij nadere lezing valt dat tegen. Henk van Straten creëerde naar Raymond Chandler de hardboiled detectiveroman Ik ben de regen waarin hoofdpersoon Chris Hoop een zelfgekozen leven aan de zelfkant leidt maar smelt bij de glimlach van zijn zoon. Het verhaal is voorzien van de noodzakelijke stereotypen (fatale mooie vrouw, drankverslaving van de detective, drugsmilieu), onwaarschijnlijk veel plotwendingen en natuurlijk geweld. Hoewel van Straten soms weet te ontroeren, komt hij toch niet tot meer dan de uitwerking van die ene basisgedachte: ‘stoere bink smelt door zoontje’ en dat is te mager. Lees verder >
