Elsbeth Etty
De recensent ontdekt
opiniestuk door Daan Stoffelsen over Elsbeth Etty, Marja Pruis en Arie Storm, , 1 mei 2009
Het was een milde lentedag, de zon had geschenen, het kwik benaderde in Amsterdam de 18 graden, en desondanks zat de zaal vol. Bijna negentig mensen kwamen voor de discussie tussen Elsbeth Etty, Marja Pruis en Arie Storm over literaire kritiek, over hoe zij literatuur ontdekken, hoe zij omgaan met andermans recensies, laten zij zich beïnvloeden, raken ze nieuwsgierig, willen ze reageren? Zijn er critici op wier oordeel zij blind varen? En wat verandert er, als opeens je eigen boek besproken wordt? Hoe ontdekt de recensent literatuur, wat is er nog te ontdekken aan de recensent? Belangrijke vragen, met een persoonlijke dimensie – de avond van 21 april was minder mild dan de dag was. Lees verder >
21 april: De ontdekking van de recensent
opiniestuk door Daan Stoffelsen over Elsbeth Etty, Marja Pruis en Arie Storm, , 24 maart 2009
‘Nee, helaas, ik ken Daans werk niet. Ik lees geen recensies van anderen.’
‘En jij Daan, ken jij Jeroens werk?’
Was ik maar bijdehand, had ik maar iets gevats bedacht.
‘Natuurlijk.’
Terwijl Jeroen Vullings die middag uiteenzette wat voor kluizenaarschap een recensent vol moest houden voor een zuiver oordeel, begon ik te twijfelen. Wat was er nu natuurlijk? Een principe van kritisch isolement van commerciële en sociale invloeden, zoals Gail Pool dat ook voorstaat, is, in de woorden van Elsbeth Etty, een noodzaak voor zuivere kritiek. Het is een eerste voorwaarde voor onbevooroordeelheid en onbevangenheid. Om nog echt zelf een boek te kunnen ontdekken, zoals Vullings Pia de Jongs Lange dagen had ontdekt. Waarom is het dan mijn eerste reflex om andermans recensies te lezen? Lees verder >
Experiment in literaire kritiek
recensie door Jona Lendering van Elsbeth Etty, Maak jezelf maar klaar, 22 februari 2009
De literatuurwetenschap heeft iets paradoxaals: het is het wetenschappelijk onderzoek van een medium dat zelf waarheden verwoordt op niet-wetenschappelijke wijze. Goede romans zijn meerduidig, suggestief en ambigu, voor elke generatie anders. Van een wetenschappelijke publicatie wordt daarentegen verwacht dat ze de waarheid eenduidig, expliciet en zonder ambiguïteit weergeeft. Deze tegenstelling maakt het lezen van literatuurwetenschappelijke publicaties lastig, omdat de lezer steeds moet veranderen van leeshouding: door een roman laat je je het liefst overmeesteren en meeslepen, terwijl wetenschappelijk proza vooral alertheid vergt. Dit heen en weer gaan tussen twee leesstijlen maakt literatuurwetenschappelijk proza vooral vermoeiend, wat mede oorzaak is van enkele onterechte verwijten aan de discipline: ze heeft geen nut, is irrelevant, voegt niets toe. Lees verder >
