Margriet de Moor
Als een mensenleven eens een muziekstuk was
recensie door Karlijn de Winter van Margriet de Moor, De kegelwerper, 14 februari 2007
Met haar vorige werk De verdronkene volbracht Margriet de Moor een ambitieus project. De roman is een realistisch epos over de watersnoodramp van 1953. Hoewel de kritiek er uitgebreid aandacht aan heeft besteed ontving het boek geen enkele literaire prijs en is het inmiddels ook weer in rap tempo naar de achtergrond van het literaire veld verdwenen. De Moor heeft zich echter niet laten kennen en publiceerde alweer een jaar na verschijning van De verdronkene een nieuwe roman, De kegelwerper. Lees verder >
Alsof de tijd zich ooit zou laten dwingen1
recensie door Peter Blok van Margriet de Moor, De verdronkene, 21 mei 2005
Het vijfde en laatste hoofdstuk uit de nieuwe roman van Margriet de Moor, De verdronkene, heeft als titel ‘Responsorium’. Op het eerste gezicht is dit een merkwaardig slot. Met betrekking tot het lot van de hoofdpersonen resten slechts enkele vragen en de hoofdhandeling is afgerond.
Deze laat zich overigens met weinig woorden weergeven. De gebeurtenissen worden in gang gezet door een weekendreis die Lidy, een jonge vrouw en moeder, maakt op verzoek van haar zus Armanda. Voor haar in de plaats brengt zij een cadeau naar Zeeland en maakt daar de watersnoodramp mee. Een tweede verhaallijn wordt gevormd door de belevenissen van Armanda en haar familie. In het ‘Responsorium’ vindt tot slot een gesprek plaats tussen de twee zussen. Lees verder >
