Jan Siebelink
2005
opiniestuk door Daan Stoffelsen over Clark Accord, Marian Boyer, Sanneke van Hassel, Jan Siebelink en Henk van Woerden, , 23 augustus 2010
Waar het begon? Hebberigheid en idealisme? Een kansen missend establishment? Een zwarte lijst? Een groep enthousiaste lezers? Van dit alles wat. Chronologisch begon het met een gesprek tussen Remco Volkers, publiciteitsmedewerker van Uitgeverij De Arbeiderspers, en Mark Pieters, uitgever van Athenaeum – Polak & Van Gennep, ten overstaan van een groep studenten in een masterclass. Of Remco geen contacten onderhield met andere pr-mannen en -vrouwen? Nee, eigenlijk niet, Mark, al zou het wel zinnig zijn om eens een gezamenlijke zwarte lijst op te stellen. Een zwarte lijst? Ja, van die onbekende blaadjes die recensie-exemplaren aanvragen en niet blijken te bestaan. Lees verder >
De zwerfkatten aan de Suezkade
recensie door Dinie Schoorlemmer van Jan Siebelink, Suezkade, 14 januari 2009
Wanneer Marc Cordesius op weg is naar zijn eerste baan op het gymnasium Descartes, voelt hij ondanks de regen ‘een welzijn en verwachting die hij in lang niet gekend had’. Hij duikt behaaglijk onder zijn rode paraplu en denkt tevreden aan het lesrooster waarin zijn uren Frans naar wens zijn ingedeeld: een uur aan het begin én aan het eind van elke schooldag, zodat hij de tijd ertussen op het Descartes kan doorbrengen om op die manier de stilte in zijn ruime huis aan de Suezkade te ontvluchten. Wanneer hij op straat een meisje ziet dat voor hem uithuppelt en daarbij behendig de waterplassen ontwijkt óf er middenin springt, houdt hij bij het oversteken de paraplu beschermend boven haar hoofd en hoort tot zijn plezier dat ze ook naar het Descartes blijkt te gaan; naar de eerste klas. Maar hoe vrolijk en veelbelovend dit begin ook moge zijn: na de eerste bladzijden van Jan Siebelinks Suezkade weet je al dat dit niet goed kán aflopen. Het is niet alleen de rode paraplu van de jonge leraar, ook het Descartes heeft helrode muren en rood-witte luiken; het meisje draagt een rode lakjas met rode laarsjes en Marc noemt haar in gedachten – jawel – Roodkapje. Lees verder >
Schaduwjury: Constistent gebrachte complexiteit
opiniestuk door Hanna Hoorenman, Judith Mulder, Eveline Vink en Pieter Wybenga over Stefan Brijs, Michael Frijda, Elvis Peeters, K. Schippers, Jan Siebelink en Tommy Wieringa, , 7 mei 2006
Drie grote literaire prijzen kennen Nederland en België, en nooit is een boek bij meer dan één prijs winnaar. Toch gebeurt het regelmatig dat een boek voor meerdere prijzen genomineerd wordt, en dat twee titels elkaar in de nominatielijsten van meerdere prijzen tegenkomen. Je rechtvaardigheidsgevoel zegt dan: de ene prijs voor de een, de andere prijs voor de ander. Maar zo werkt het natuurlijk niet, elke jury is onafhankelijk en heeft andere criteria. Maar zou het bij de jury van de Libris Literatuur Prijs, de laatste die uitreikt, niet een klein beetje meespelen? Lees verder >
Schaduwjury: Sievez of Speedboot?
opiniestuk door Yvette van den Berg, Lucy van Kleef, Anne Middelweerd, Anita van Prooijen, Anna Snoei, Marjo Snoodijk, Marjolein Tamis, Gitta Timmers en Karlijn de Winter over Arnon Grunberg, Patricia de Martelaere, Jan Siebelink, Frank Westerman en Tommy Wieringa, , 12 oktober 2005
Als studenten literaire kritiek aan de Vrije Universiteit Amsterdam hebben wij de afgelopen weken gefungeerd als schaduwjury voor de AKO Literatuurprijs 2005. We hebben de zes genomineerde boeken gelezen, bediscussieerd en gerecenseerd. Hoewel we vraagtekens plaatsen bij het ontbreken op de shortlist van titels als De thuiskomst van Anna Enquist en De verdronkene van Margriet de Moor en de nominatie van Wanda Reisels roman Witte liefde niet door iedereen werd begrepen, kon de shortlist voor het overige onze goedkeuring wegdragen. Lees verder >
We zijn allen zondaars
recensie door Henk Bergman van Jan Siebelink, Knielen op een bed violen, 14 juni 2005
Als atheïst ken ik geen groter genoegen dan te luisteren naar discussies tussen vertegenwoordigers van verschillende protestant-christelijke geloven over de juiste weg die Hij heeft gewezen. Heerlijk een dominee uit Kampen een aantal verlichte collega’s te horen uitleggen waarom de bijbel onoverkomelijke beletselen bevat voor de fusie tussen hervormden, gereformeerden en lutheranen. Van dat soort programma’s – ze zijn meestal op de radio – krijg ik nooit genoeg. Om dezelfde reden hou ik van de boeken van Maarten ‘t Hart (met De vlieger uit 1998 als onbetwist hoogtepunt) en heb ik genoten van De reis van de voorganger van Per Olav Enquist. Duidelijk dus dat ik met de nodige zin aan Knielen op een bed violen begon. Ik werd op mijn wenken bediend. Lees verder >
