Miquel Bulnes
Van superlullen, amputatie, moord en depressie tot carnaval, polders en vaderwensen: juryrapport BNG Nieuwe Literatuurprijs 2011
opiniestuk door Wouter Bok, Tim van Dun en Bob Hopman over Miquel Bulnes, Anne-Gine Goemans, Jan van Mersbergen, David Pefko, Henk van Straten en Maartje Wortel, , 8 februari 2012
De wereld verkeert in een kredietcrisis en ook de letteren hebben het moeilijk. Gelukkig is er een groep jonge, veelbelovende auteurs. Ze hebben minstens twee boeken geschreven, zijn onder de 40 en nog niet doorgebroken. Dit zijn de regels om in aanmerking te komen voor de BNG Nieuwe Literatuurprijs, die oeuvres-in-opbouw bekroont. Net als vorig jaar las een schaduwjury van Recensieweb de genomineerden voor deze prijs en koos zijn eigen winnaar. Wie zien wij nog wel Een Grote Roman schrijven? Wie krijgt ooit een straat in de schrijversbuurt? Welk jong talent moet iedereen lezen? Lees verder >
Hete Spaanse zomer, vol passie
recensie door Karin de Leeuw van Miquel Bulnes, Het bloed in onze aderen, 20 oktober 2011
‘Mensen die denken dat de hel een plek is onder de grond…. hebben duidelijk nog nooit een zomer doorgebracht in het Rif’. Met dat citaat begint het eerste hoofdstuk van de nieuwe, vuistdikke roman van Miquel Bulnes (1976). In de volgende bladzijden laat de auteur op overtuigende wijze zien dat dit motto in ieder geval gold voor de Spaanse soldaten die in 1921 in het Marokkaanse Rifgebergte door Berbers in de pan werden gehakt. Lees verder >
Mislukkingen en angstaanvallen
recensie door Marga Akerboom van Miquel Bulnes, Attaque, 15 december 2007
‘Er zou een woord moeten zijn voor de persoon die jouw lichaam overneemt wanneer het bewustzijn verdwijnt uit je handelen’. Dit denkt Daniël Vliegenthart, een jonge cardioloog in opleiding, die zich met pillen en drank op de been houdt. Hij schrijft zichzelf voor zijn epilepsie en zijn paniekaanvallen een lange lijst medicijnen voor die onder andere impotentie veroorzaken. Hij houdt dit voor iedereen verborgen. Zoals later een van de patiënten in het psychiatrisch ziekenhuis in Madrid tegen hem zegt: ‘Ik doe wel eens alsof ik ziek ben, helemaal niet gek’. Waarop Daniël reageert met een sceptisch: ‘dat zouden veel meer mensen moeten doen’. Dat lijkt de levenshouding van vele personages in dit verhaal, niemand schijnt ook maar iets serieus te nemen. Lees verder >
Lab is hard, om te lachen
recensie door Daan Stoffelsen van Miquel Bulnes, Lab, 5 juli 2005
‘1. Op een dag weten we alles en geloven we nietsLees verder >
2. Het is per definitie onmogelijk om aan te tonen dat iets niet kan
3. Je moet niet alles geloven wat je denkt
4. Kunstenaars zijn bang voor wetenschappers omdat de natuur oneindig veel mooier is dan alles wat wij kunnen bedenken
5. Goede en slechte genen bestaan niet
6. Een proefschrift is er om te schrijven en niet om te lezen.’
