Ronald Giphart
Over de liefde, maar op z'n Gipharts
opiniestuk door Luuk van Huet en Daan Stoffelsen over Ronald Giphart, , 9 maart 2006
Een jonge, succesvolle schrijver verzorgt zijn moeder, die een spierziekte heeft, in haar laatste maanden, en begeleidt haar tot aan haar dood. Een jonge, succesvolle schrijver, feest met zijn vriendin en hun vrienden op La Palma. Zie daar de twee verhaallijnen van Gipharts Ik omhels je met duizend armen (2000). Het contrast had bijna niet groter kunnen zijn – alleen het overlijden van een vrouw en gelijktijdige overspel van haar man steekt deze opzet naar de kroon (Kluun, Komt een vrouw bij de dokter) -, en toch gaan de beide verhalen naadloos in elkaar over. Dat komt door de milde, afstandelijke verteltrant van hoofdpersoon Giph. Gelukkig samen – en zwanger – met de beeldschone Samarinde, geslaagd met zijn eerste boek: hem kan niets gebeuren. Lees verder >
In Gipharts Gala is de dood een feest
recensie door Brenda Peeters van Ronald Giphart, Gala, 29 november 2005
‘Styx – leven en dood in de letteren’ was het motto van boekenweek 2003. Met zijn boekenweekgeschenk Gala laat Ronald Giphart zien dat de grens tussen leven en dood flinterdun is. Hoewel de novelle duidelijk maakt dat het leven zomaar voorbij kan zijn, is Giphart er niet in geslaagd om het thema van de dood uit te werken. Lees verder >
Giphart biedt Troost in bange dagen volgens achterhaald recept
recensie door Luuk van Huet van Ronald Giphart, Troost, 8 juli 2005
Veel succesvolle beoefenaars van de schone kunsten hebben een eigen stijl. Goede voorbeelden hiervan zijn de spetters van Jackson Pollock, de tenorstem van Pavarotti en de steenhouwkunsten van Rodin. Als deze stijl zich echter ontwikkelt tot een maniertje dan kan dat juist op je zenuwen werken. Voorbeelden daarvan zijn de zaadvragende blik van Britney Spears, explosies in slowmotion in elke film van Michael Bay en de doorgezaagde beesten van Damien Hirst. Lees verder >
