Ivo Victoria
Feesten of vluchten
recensie door Leon Mosselman van Ivo Victoria, Gelukkig zijn we machteloos, 12 december 2011
In 2009 debuteerde Ivo Victoria (1971) met de goed ontvangen roman Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won (en dat het me spijt). De liefhebbers zullen erg uitgekeken hebben naar zijn tweede boek. Met Gelukkig zijn we machteloos komt Victoria met een tweede, mysterieuze roman, een familietragedie op het Vlaamse platteland. Lees verder >
De leugen waarop een jeugdvriendschap is gebaseerd
recensie door Daisy van Schaijik van Ivo Victoria, Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalf-jarigen won (en dat het me spijt), 5 november 2010
Dit is een recensie in het kader van de AKO Literatuurprijs Schaduwjury.
Ivo Victoria (1971) laat in zijn roman Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalf-jarigen won [en dat het me spijt] op een komische, maar toch ook ietwat tragische manier zien wat voor schade een leugen aan kan richten. Het gelijknamige hoofdpersonage Ivo groeit tijdens de jaren tachtig op in Edegem, een Vlaams dorp ten zuiden van Antwerpen. In die tijd is Ivo een jongetje dat later grootse dingen wil gaan doen. Aan zijn beste vriend Dries vertelt Ivo verhalen over Lucien van Impe met wie hij samen oefent voor de Ronde van Frankrijk. Lucien wordt zeker weten winnaar bij de volwassenen en Ivo zal de winnaar worden bij de min-twaalf-jarigen. Het zijn fantastische verhalen, maar als lezer ontdek je al snel dat veel van die verhalen zijn ontsproten aan de schijnbaar eindeloze fantasie van Ivo. Lees verder >
Zonder waarheidsbesef kunnen mensen behoorlijk in de knoei komen
interview door Gemma Venhuizen met Ivo Victoria, , 11 februari 2010
Het is ijskoud buiten, de wegen zijn glad en ik heb net met verkleumde vingers een kwartier staan frummelen aan mijn fietsslot. Heel toepasselijk heb ik een afspraak in café De Ysbreker, aan de Amstel.. Met Ivo Victoria (1971), auteur van Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won [en dat het me spijt]. ‘Mensen willen graag meegenomen worden door een goede leugen’ Lees verder >
Ontdekkingen van 2009: echt ontdekken is meer dan het vinden van iets nieuws
opiniestuk door Karlijn de Winter over Mark Boog, Richard Hemker, Philip Huff, Marie Kessels, Edzard Mik, Carolina Trujillo en Ivo Victoria, , 30 december 2009
In december gebiedt de gewoonte terug te blikken. Wat waren de beste boeken van het afgelopen jaar? Maakten Tommy Wieringa en Gerbrand Bakker de hooggespannen verwachtingen voor hun nieuwe romans waar, zetten Thomas Rosenboom en Maarten ’t Hart een nieuwe kroon op hun oeuvre? Maar nog veel liever dan terug te blikken, kijkt Recensieweb vooruit. Al lezende zoeken we naar veelbelovende debutanten, miskend talent of auteurs die onterecht in de marge werken. In ons eindejaarsoverzicht prijken auteurs die ons verrasten en die we vanaf nu scherp blijven volgen: de Ontdekkingen van 2009. Lees verder >
De werkelijkheid van het kind; en die andere
recensie door Bob Hopman van Ivo Victoria, Hoe ik nimmer de ronde van Frankrijk voor min-twaalf-jarigen won (en dat het me spijt), 22 november 2009
Dat Ivo victoria zeer hoge verwachtingen over zich uit had geroepen, dat de uitgeverijen gevochten hadden om zijn manuscript nog voor het bestond en dat het verschijnen van het voltooide werk door boekhandels werd toegejuicht, dat het al haast tot beste debuut van 2009 was uitgeroepen voor iemand meer dan de eerste zes pagina’s gelezen had, kon haast geen recensent zijn ontgaan. Ik werd het grootste deel van de commotie pas gewaar na het lezen van het boek, en kon er dus redelijk blanco en onbeïnvloed aan beginnen. Lees verder >
