Hans Vervoort
Een vermakelijk verslag
recensie door Sophie te Nuijl van Hans Vervoort, Het bedrijf III. Confrontatie, 13 januari 2012
Het bedrijf III. Confrontatie is het derde en laatste deel van de romantrilogie Het bedrijf. De cyclus is gebaseerd op de periode 1975-2000 toen Hans Vervoort werkzaam was als uitgever van cultuur- en opiniebladen als Vrij Nederland, Opzij en Psychologie Magazine. Het laatste deel van de trilogie loopt van 1994 tot 2000 en handelt voornamelijk over reorganisaties binnen het bedrijf en alle moeilijkheden die daarmee te maken hebben. Nieuwe verhoudingen, opstandige redacteuren en moeizame werkoverleggen komen regelmatig voorbij. Lees verder >
Gefundeerd op ware gebeurtenissen
recensie door Bob Hopman van Hans Vervoort, Het bedijf. Betere tijden, 14 december 2008
Het bedijf. Betere tijden is het tweede deel van een drieluik, waarvan het eerste deel in 2007 verscheen met de ondertitel Opwinding. In zijn ‘Ter inleiding’ geeft Hans Vervoort (1939) aan dat dit tweede deel separaat leesbaar is. De inleiding is bijzonder vermakelijk, vooral de opmerking over de inhoud van het boek: ‘Het zijn later opgetekende herinneringen en dus volgens wetenschappers per definitie fictie.’ Wat is dit? Een middelvinger naar de wetenschap? Een ‘zoek het maar uit met je definitie van fictie’? Ik vermoed van wel, en met zijn roman zet Vervoort die middelvinger kracht bij: wat echt gebeurd is, wat verzonnen en waarom, het is op momenten volstrekt onduidelijk. Lees verder >
Opwindende kantoorjaren
recensie door Marleen Louter van Hans Vervoort, Het bedrijf. Opwinding, 12 december 2007
Een boeiende roman schrijven over een kantoorbaan; sinds Het Bureau van Voskuil weten we dat het mogelijk is. Hans Vervoort, auteur van onder meer Eerlijk is vals en Kind van de Oost, probeert het met de romancyclus Het Bedrijf opnieuw. Lees verder >
Zinloze fragmentjes
recensie door Maarten Rommens van Hans Vervoort, Kind van de Oost, 21 juli 2005
In Kind van de Oost heeft Hans Vervoort (1939) een aantal eerder verschenen autobiografische verhalen over zijn jeugd in Nederlands-Indië, de komst naar Nederland en zijn latere bezoeken aan Java chronologisch geordend en door middel van een voorwoord of een naschrift aan elkaar gesmeed tot een nieuwe bundel. 65 jaar in 175 bladzijden, is dat haalbaar? Ja, maar dat betekent selectief te werk gaan en tijdreizen met een sneltreinvaart. Komt dat de literaire kwaliteit ten goede? Nee, te weinig papier voor te veel jaren maakt dat de bundel wat fragmentarisch wordt. Je zapt als lezer door een mensenleven. De tape wordt iedere keer in razend tempo doorgespoeld, even ‘play’ en weer verder. We krijgen wel te zien wat er gebeurt, maar het innerlijke komt nauwelijks aan bod. Het gevoelsleven van Vervoort wordt in Kind van de Oost in afgevlakte termen als ‘gelukkig’ en ‘tevreden’ weergegeven. Terwijl een verzamelbundel met al eerder verschenen autobiografische verhalen een schrijver, inmiddels ouder en wijzer geworden, juist de kans biedt nog eens kritisch terug te kijken op het verleden. Lees verder >
