Hellema
Verdwaald in de oorlog
recensie door Joop Daggers van Hellema, Niet van horen zeggen, 8 augustus 2005
Bij iedere bloemlezing kun je je afvragen of dit nu wel echt een bundeling is van het allerbeste. Is het een eerbetoon aan een schrijver, aan een genre, aan een periode? Of moeten fikse cliffhangers er vooral toe leiden dat lezers ogenblikkelijk op jacht gaan naar de grote literaire ijsberg die onder deze kleine top verborgen gaat?
Niet van horen zeggen is verschenen als ‘passende bloemlezing’ uit het werk van Hellema (pseudoniem voor Alexander Bernard van Praag), die de bundel zelf heeft samengesteld. Met de periode waarover hij schrijft, die van de Tweede Wereldoorlog, wil hij het liefst niet meer geconfronteerd worden; hij nam de pen juist ter hand om de oorlogservaringen van zich af te schrijven. Toen hem werd gevraagd om ter gelegenheid van het twaalfde lustrum van Hitlers capitulatie een bloemlezing van zijn werk samen te stellen, was hij weliswaar bereid een selectie te maken, maar de drukproeven bekeek hij liever niet.
Hellema, die pas op zeer late leeftijd debuteerde en vervolgens in een tijdsbestek van ongeveer twintig jaar tien werken publiceerde, heeft de verschijning van zijn bundeltje net niet meer mogen meemaken. In maart van dit jaar stierf hij na een lang ziekbed. Eigenlijk past dat helemaal in de wrangheid die Niet van horen zeggen in haar greep houdt. Lees verder >
