Tessa Leuwsha
Prille liefde verscheurd door Surinaamse plantage
recensie door Judith Mulder van Tessa Leuwsha, Solo, een liefde, 9 september 2010
Twee jonge mensen, Solana en Orfeo, ontmoeten elkaar in Paramaribo. Het is liefde op het eerste gezicht en ze herkennen elkaar in hun dromen en hun ijver om hun talenten te ontwikkelen. Solana wil het land van haar (voor)ouders opnieuw tot leven brengen, terwijl Orfeo met zijn band een bestaan in de muziek probeert op te bouwen. Waar Solana haar doel nooit uit het oog verliest, dreigt Orfeo echter te verzanden in loyaliteit aan zijn vrienden. Lees verder >
Schaduwjury: Stilte en saaiheid in de juiste handen
opiniestuk door Annemijn Molenaar, Daan Stoffelsen, Eline van Straalen en Bert Zuidhof over Gerbrand Bakker, Hans Hogenkamp, Tessa Leuwsha, Anneloes Timmerije en Vrouwkje Tuinman, , 22 november 2006
Anna Enquist, Jessica Durlacher, Harmen Wind, Esther J. Ending en Lucette ter Borg. Auteurs die zijn gedebuteerd met een boek dat niet onopgemerkt is gebleven: zij wonnen allen de DebutantenPrijs. Afgelopen mei werden er opnieuw vijf auteurs geselecteerd, uit een poel van in totaal 71 debutanten. In november, twee weken na de uitreiking van de AKO Literatuurprijs, zal op basis van de reacties van het Nederlandse lezerspubliek de winnaar worden gekozen, die het verdient om in de toekomst mee te dingen naar die grotere prijs. Annemijn Molenaar, Daan Stoffelsen, Eline van Straalen en Bert Zuidhof vormden de schaduwjury. Zij geven hun oordeel, en vragen zich af of er genomineerden zijn die nu al meer dan in staat zijn om mee te dingen naar de AKO Literatuurprijs. Lees verder >
Zoektocht naar een vader in snippers
recensie door Anna Kaal van Tessa Leuwsha, De Parbo-blues, 18 september 2005
‘The greatest thing you’ll ever learn, is just to love and be loved in return’ luidt het citaat van Eden Abbez en Nat King Cole waarmee de Surinaams-Nederlandse schrijfster Tessa Leuwsha haar debuutroman opent. Een raak citaat, want naast de zoektocht naar een identiteit die tussen twee verschillende culturen verloren is gegaan, handelt De Parbo-blues ook over de zoektocht van een dochter naar liefde en begrip voor haar vader. Het is deze liefde die haar zowel woedend als nieuwsgierig maakt naar het gedrag en de beweegredenen van haar vader. Daarnaast klinkt het citaat als een ijzig galmende echo van verloren geluk naast de twee bittere huwelijken die in het boek worden beschreven. Lees verder >
