Carry Slee
Problematische relaties in fantasieloos proza
recensie door Merith Harkink van Carry Slee, De toegift, 22 september 2005
De toegift is al de derde roman die Carry Slee heeft geschreven voor een volwassen publiek, en net als haar twee eerdere boeken heeft het een sterk autobiografisch karakter. Voor Moederkruid koos Slee het perspectief van een negenjarig kind, in Dochters van Eva liet ze een puber aan het woord en in De toegift spreekt een jongvolwassen vrouw. Zij beschrijft twee periodes uit haar leven waarin problematische relaties centraal staan. In het eerste deel is ze begin twintig en heeft ze een relatie met Arnoud, met wie ze zich verbonden voelt doordat ze allebei kinderen zijn van gestoorde ouders. Het is een scheve verhouding, die onder druk komt te staan als de ik-figuur verliefd wordt op haar studiegenootje Esmée. Ook zij blijkt een moeizame verhouding met haar moeder te hebben. Na wat gedoe in een driehoeksrelatie die verder nauwelijks wordt uitgewerkt, moet uiteindelijk Arnoud het veld ruimen. Lees verder >
