Martijn Simons
Zinderende sfeer, zonder ontwaken
recensie door Simone van Saarloos van Martijn Simons, Zomerslaap, 19 april 2011
‘Met elke slag kom ik dichterbij, ga ik nog iets harder, ik word niet moe, en als ik bij haar ben hoef ik niet af te remmen, want ze vangt me op, met haar handen onder mijn oksels vangt ze me op, om de duizelingwekkende snelheid te breken waarmee ik op haar ben afgestormd, en ze blijft staan, mamma, hoewel ik zeker weet dat ieder ander zou vallen.’ De hoofdpersoon in Zomerslaap schaatst als kleine jongen op zijn moeder af. Koud is het alleen in zijn herinnering, want in het romandebuut van Martijn Simons (1985) gloeit de warmte van de bladzijden af. Lees verder >
