Recensieweb. Nieuwe literatuur. Nieuwe gidsen.

nieuwste recensies

Marja Pruis

Van de hak op de tak maar vol vuur

recensie door Renske Bonnema van Marja Pruis, Kus me, straf me, 16 november 2011

Dit is een recensie in het kader van de AKO Literatuurprijs-schaduwjury 2011. Zie ook de voorpublicatie op Athenaeum.nl.
De essays in de bundel Kus me, straf me van literair recensent van De Groene Amsterdammer en schrijfster Marja Pruis (1959) zitten vol vuur. Over talrijke binnen- en buitenlandse auteurs geeft ze gepassioneerd haar ongezouten mening. In een voorwoord vertelt ze over een schriftje dat ze als kind had. Op het etiket schreef ze ‘van alles en nog wat’, wat ook heel goed de titel van dit boek had kunnen zijn. Maar Kus me, straf me is uitnodigender. En het moet gezegd: Pruis slaagt er goed in haar lezers uit te nodigen tot lezen. Lees verder >

Overpeinzingen van een lezer, schrijfster en criticus

recensie door Hannah van Pijkeren van Marja Pruis, Kus me, straf me, 11 mei 2011

Na jarenlange ervaring als literair criticus bij De Groene Amsterdammer en romanauteur, lijkt Marja Pruis (1959) het nodige van het hart te moeten. Ze deelt niet alleen haar eigen leeservaringen, maar ook haar ‘ervaringen als schrijvende vrouw’ in de essays die zij in kus me, straf me bundelt. Ze wisselt ze af met een aantal korte fictieve verhalen, waardoor je naarstig en intensief op zoek wordt gestuurd naar een link tussen die twee verschillende tekstgenres. Lees verder >

De recensent ontdekt

opiniestuk door Daan Stoffelsen over Elsbeth Etty, Marja Pruis en Arie Storm, , 1 mei 2009

Het was een milde lentedag, de zon had geschenen, het kwik benaderde in Amsterdam de 18 graden, en desondanks zat de zaal vol. Bijna negentig mensen kwamen voor de discussie tussen Elsbeth Etty, Marja Pruis en Arie Storm over literaire kritiek, over hoe zij literatuur ontdekken, hoe zij omgaan met andermans recensies, laten zij zich beïnvloeden, raken ze nieuwsgierig, willen ze reageren? Zijn er critici op wier oordeel zij blind varen? En wat verandert er, als opeens je eigen boek besproken wordt? Hoe ontdekt de recensent literatuur, wat is er nog te ontdekken aan de recensent? Belangrijke vragen, met een persoonlijke dimensie – de avond van 21 april was minder mild dan de dag was. Lees verder >

21 april: De ontdekking van de recensent

opiniestuk door Daan Stoffelsen over Elsbeth Etty, Marja Pruis en Arie Storm, , 24 maart 2009

‘Nee, helaas, ik ken Daans werk niet. Ik lees geen recensies van anderen.’
‘En jij Daan, ken jij Jeroens werk?’
Was ik maar bijdehand, had ik maar iets gevats bedacht.
‘Natuurlijk.’
Terwijl Jeroen Vullings die middag uiteenzette wat voor kluizenaarschap een recensent vol moest houden voor een zuiver oordeel, begon ik te twijfelen. Wat was er nu natuurlijk? Een principe van kritisch isolement van commerciële en sociale invloeden, zoals Gail Pool dat ook voorstaat, is, in de woorden van Elsbeth Etty, een noodzaak voor zuivere kritiek. Het is een eerste voorwaarde voor onbevooroordeelheid en onbevangenheid. Om nog echt zelf een boek te kunnen ontdekken, zoals Vullings Pia de Jongs Lange dagen had ontdekt. Waarom is het dan mijn eerste reflex om andermans recensies te lezen? Lees verder >

Strandvakantie naar vroeger

recensie door Sanne Steensma van Marja Pruis, Atoomgeheimen, 27 oktober 2008

(Dit is een recensie in het kader van de AKO Literatuurprijs Schaduwjury)
Wat geheim is, moet geheim blijven. Zelfs voor je naaste familielieden. Deze gedachtegang is typerend voor Carice, hoofdpersoon in Atoomgeheimen, de nieuwe roman van Marja Pruis (1959). Atoomgeheimen is een mengeling van het hier en het nog niet vergeten en vergeven verleden van Carice, met in de hoofdrol haar leven onder activisten. Lees verder >

en verder nog ...


Dit artikel is geprint van Recensieweb - www.recensieweb.nl.

Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.