P.F. Thomése

P.F. Thomése (1958) is, behalve lange tijd vooral journalist, de auteur van gevarieerd oeuvre, dat begon met de historische verhalenbundel Zuidland (1990), dat de AKO-prijs kreeg, en verder intiem autobiografisch werk bevat (Schaduwkind (2003)), reis- en muziekverhalen (Greatest Hits (2001)), politieke satire (Vladiwostok! (2007)) en pulp-fictie (J. Kessels, the novel (2009)). Recensieweb werkt aan de volledige bespreking van Thoméses oeuvre.

P.F. Thomése heeft een eigen website: thomese.nl.

Een onmogelijke romance in H****

recensie door Tim Lommerse van P.F. Thomése, De weldoener, 30 oktober 2011

Dit is een recensie in het kader van de AKO Literatuurprijs 2011 Schaduwjury
In De weldoener vertelt Thomése het tragische verhaal van ‘de beste nog levende H***se componist’, Theo Kiers.
Sierk Wolffensberger, zoals onze componist zelf liever genoemd wil worden, is getrouwd met een adellijke vrouw, Ghislaine, van wie hij ook een zoon heeft: Theóphile. Hij voelt zich gevangen in zijn middelmatige bestaan en schuift de schuld vooral zijn vrouw in de schoenen. Haar, en de provinciehoofdstad H*** waarnaartoe hij teruggekeerd is. Lees verder >

Onze laatste romanticus

recensie door Bob Hopman van P.F. Thomése, De weldoener, 8 oktober 2010

Elke jongen, zo beweerde Freud ooit, heeft de heimelijke droom zijn grootste en diepste geliefde uit een brandend huis te mogen redden. Het is vanuit die optiek niet vreemd dat musicus Sierk Wolffensberger zich, wanneer hij zijn schone van de dood behoeden mag, spontaan in een prachtige droom waant. Vooruit, het is geen brandend huis, maar een kerk; het is geen vuur, maar een overdosis pijnstillers waarvan hij haar redt; ze is objectief beschouwd niet eens écht mooi en tot dan een volkomen vreemde voor hem, maar hij voelt direct de meest hoofse en jeugdige liefde voor zijn onbevlekte, aan de dood ontkomen Beertje. Lees verder >

Een weekendje weg met P.F. Thomése en J. Kessels

recensie door Tessa Beuse van P.F. Thomése, J. Kessels: the novel, 3 november 2009

Dit is een recensie in het kader van de AKO Literatuurprijs Schaduwjury

We gaan een weekendje de weg op in J. Kessels: The Novel, en om het echte ‘Yeah, we’re on the road again’ gevoel te krijgen worden we door P.F. Thomése en J. Kessels op sleeptouw genomen langs de Duitse Autobahn. Deze road novel, het nieuwste boek van P.F. Thomése, zit vol grappige en absurde anekdotes die je heerlijk onbezorgd laten schaterlachen. Lees verder >

Schaduwjury: Tussen vroegwijs en gevestigd meesterschap

opiniestuk door Daan Stoffelsen, Karlijn de Winter en Pieter Wybenga over Pia de Jong, Jan van Loy, P.F. Thomése, Robert Vuijsje en Christiaan Weijts, , 3 mei 2009

Update: De Gouden Uil Literatuurprijs is gewonnen door Robert Vuijsje met Alleen maar nette mensen; Pia de Jong ontving de publieksprijs voor Lange dagen. (Zie voor verdere berichtgeving De Papieren Man.)

De afgelopen jaren leek het literaire juryrapport, althans in het Nederlandse taalgebied, een vast stramien te kennen. Het kwam erop neer dat er weer te veel en te veel beroerde boeken verschenen, al maakten de vijf uitgekozen nog wel aanspraak op eeuwigheidswaarde. Maar dit jaar laat de Gouden Uil zich ongekend enthousiast uit over de kwaliteit van de ingezonden boeken, zelfs zodanig dat ‘de toekomst van de Nederlandstalige literatuur (…) alvast voor minstens een paar decennia verzekerd’ lijkt. Recensieweb ziet voor die positieve toonzetting echter nog geen aanleiding: drie van de vijf boeken met potentiële eeuwigheidswaarde zijn simpel, onaf, op zijn hoogst vermakelijk, niet meer. Niet meer in de zin van grenzen aftastend, de grenzen tussen echt en nep, tussen personage, auteur en oeuvre, tussen dit en dat oeuvre, tussen de verschillende lagen van de werkelijkheid die we al dan niet erkennen. Lees verder >

Het romantisch realisme van Thomése

recensie door Pieter Wybenga van P.F. Thomése, Heldenjaren, 4 april 2009

‘Herman besloot, in zijn onmetelijke lamlendigheid, pas op te staan als de stralen zijn bed zouden raken. Wegzakkend in een sluimer, kwam hem ineens voor de geest dat hij de enige was die wist dat hem een uitzonderlijk leven wachtte.’

Herman Visch, de held van Heldenjaren, Thoméses tweede boek, zwalkt als een Julien Sorel-wannabe (‘dat was hij, of tenminste, zo wilde hij worden’) richtingloos door zijn leven. Herman wil het ook maken in het leven. Lees verder >