Henk van Woerden
2005
opiniestuk door Daan Stoffelsen over Clark Accord, Marian Boyer, Sanneke van Hassel, Jan Siebelink en Henk van Woerden, , 23 augustus 2010
Waar het begon? Hebberigheid en idealisme? Een kansen missend establishment? Een zwarte lijst? Een groep enthousiaste lezers? Van dit alles wat. Chronologisch begon het met een gesprek tussen Remco Volkers, publiciteitsmedewerker van Uitgeverij De Arbeiderspers, en Mark Pieters, uitgever van Athenaeum – Polak & Van Gennep, ten overstaan van een groep studenten in een masterclass. Of Remco geen contacten onderhield met andere pr-mannen en -vrouwen? Nee, eigenlijk niet, Mark, al zou het wel zinnig zijn om eens een gezamenlijke zwarte lijst op te stellen. Een zwarte lijst? Ja, van die onbekende blaadjes die recensie-exemplaren aanvragen en niet blijken te bestaan. Lees verder >
Mythisch verhaal over migranten, verscheurd tussen oost en west
recensie door Dinie Schoorlemmer van Henk van Woerden, Ultramarijn, 20 november 2006
Het kan nog steeds gebeuren dat je een boek onder ogen krijgt waarin onschuld, passie en heimwee een verhaal vertellen dat je ademloos volgt en dat je achterlaat met kippenvel en een jaloers makende bewondering voor een cultuur die hoger reikt en dieper graaft dan wij hier zijn gewend. Zo’n boek is Ultramarijn. Lees verder >
Schaduwjury: Verbazing troef, verwondering wint
opiniestuk door Frank Beijen, Linda Breckle, Mark Dronkert, Maartje Gerretsen, Senija Hodzic, Leon Hoekstra, Ria Holscher, Jasper Luitjes, Adina Mulder, Kasper Nijsen, Ella Rombouts, Dinie Schoorlemmer en Jurriaan Vegter over Gerbrand Bakker, Bernlef, Stefan Brijs, Kees 't Hart, Hans Münstermann, Rascha Peper, Marja Pruis, Peter Terrin, Manon Uphoff, L.H. Wiener en Henk van Woerden, , 8 november 2006
De studenten literaire kritiek aan de Vrije Universiteit Amsterdam zijn de schaduwjury voor de AKO-literatuurprijs 2006. Ze lazen en bespraken de tip- en toplijst van de Ako-literatuurprijs. Na een bespreking van de tiplijst zal de toplijst aan bod komen en uiteindelijk een voorspelling van de winnaar. Lees verder >
Schaduwjury: Een keuze voor het individuele engagement
opiniestuk door Daan Stoffelsen en Pieter Wybenga over Stefan Brijs, Jan van Loy, Peter Verhelst, Tommy Wieringa en Henk van Woerden, , 24 maart 2006
Na enig gemopper over de kwaliteit van het gros van de inzendingen schreef de jury van de Gouden Uil 2006 in het juryrapport voor de shortlist: ‘Dat belet niet dat er in de Nederlandse literatuur mooie dingen gebeuren. In iedere hooiberg zitten spelden. Zowel binnen het romangenre als de non-fictie treden schrijvers soms nog wel uit hun kleine stolp, hun kleine wereldje, hun salon. Er wordt naarstig gezocht naar nieuwe vormen en grensovertredingen. De grote wereldbeschouwingen en de vele vormen die literatuur nu aanneemt, vinden ook hun weerslag in de Nederlandse letteren.’ Lees verder >
Melancholisch relaas van een onvoltooid verleden tijd
recensie door Pieter Wybenga van Henk van Woerden, Ultramarijn, 8 november 2005
‘De bejaarde man slaakt een zucht. “Ach, de gevoelens van onze dagen. Eén vermogen is tenminste gebleven, ik heb een uitstekend geheugen. Kom eens hier.” Ozan strekt een hand uit. Hij raakt Joakims hals aan, betast zijn gezicht, streelt met droge vingers zijn wang. “Dat er nog veel zomerochtenden voor je komen, mijn kind.”’
In het nawoord bij Ultramarijn schrijft Henk van Woerden dat onder andere in dit citaat het motto van zijn vijfde roman te vinden is: de meedogenloos voorbijtrekkende tijd, de geschiedenis waarin eenieder op zijn best een vage kanttekening is. Het boek verhaalt over een verleden dat nog niet voltooid is, en dat nooit zal worden. Ultramarijn is een roman die niet alleen in het verhaal, maar ook in de stijl op elke bladzijde deze thema’s ademt. Staccato zinnen die vloeiend overlopen in een golvende woordenreeks, gelijk een mensenleven dat voorbij raast en een geschiedenis die voortkabbelt. De lezer krijgt dromerige schetsen van een sprookjesachtige omgeving, flarden van herinneringen aan vroeger en sobere beschrijvingen van een kille, natte stad voorgeschoteld. Het is proza dat vaak leentjebuur speelt bij de poëzie. Van Woerden speelt met de taal, manipuleert de taal en weet er het verhaal een sterke zweem van mystiek en melancholiek aan mee te geven die het thema prachtig uit de verf doet komen. Lees verder >
