Hans Hogenkamp
Oppervlakkigheid troef
recensie door Judith Mulder van Hans Hogenkamp, Dingen die op liefde lijken, 20 februari 2010
Heeft hij zijn gezin in de steek gelaten voor een vier maanden durend bijrolletje in haar leven? Daar lijkt het wel op. Want Zanne, Jobs muze en tevens persoonlijke porno-object, blijkt na een paar maanden wel genoeg te hebben van deze man, de 29ste in haar bestaan. Job, de hoofdpersoon van dit boek, blijft alleen achter. Er rest hem niets dan verdriet, veel verdriet. Het zou een schitterend uitgangspunt kunnen zijn voor een dramatisch verhaal over het verwerken van liefdesverdriet. Of voor een terugblik op een mooie herinnering. Of over de vraag hoe je de draad weer op moet pakken na een flinke dosis ellende over je heen gestort te hebben gekregen. Maar helaas is Dingen die op liefde lijken niets van dit alles. Lees verder >
Schaduwjury: Stilte en saaiheid in de juiste handen
opiniestuk door Annemijn Molenaar, Daan Stoffelsen, Eline van Straalen en Bert Zuidhof over Gerbrand Bakker, Hans Hogenkamp, Tessa Leuwsha, Anneloes Timmerije en Vrouwkje Tuinman, , 22 november 2006
Anna Enquist, Jessica Durlacher, Harmen Wind, Esther J. Ending en Lucette ter Borg. Auteurs die zijn gedebuteerd met een boek dat niet onopgemerkt is gebleven: zij wonnen allen de DebutantenPrijs. Afgelopen mei werden er opnieuw vijf auteurs geselecteerd, uit een poel van in totaal 71 debutanten. In november, twee weken na de uitreiking van de AKO Literatuurprijs, zal op basis van de reacties van het Nederlandse lezerspubliek de winnaar worden gekozen, die het verdient om in de toekomst mee te dingen naar die grotere prijs. Annemijn Molenaar, Daan Stoffelsen, Eline van Straalen en Bert Zuidhof vormden de schaduwjury. Zij geven hun oordeel, en vragen zich af of er genomineerden zijn die nu al meer dan in staat zijn om mee te dingen naar de AKO Literatuurprijs. Lees verder >
Een paar happen smakelijke lucht
recensie door Nico Voskamp van Hans Hogenkamp, Excuses voor het ongemak, 3 februari 2006
Ha, een roman over de moderne samenleving. ‘Met kleurrijke personages die allen op hun eigen manier verliezers zijn.’ Klinkt goed. Sinds de nieuwste van Arnon Grunberg zijn al meer boeken uitgekomen die kleurrijke verliezers beloofden, erg smakelijk leken, maar niet meer dan gebakken lucht bleken te zijn. Kijken of de debuutroman van Hans Hogenkamp, Excuses voor het ongemak, de verwachting wel waar maakt. Het verhaal begint intrigerend als Edo van zijn Sri Lankaanse schoonmaker Bayya de vraag krijgt of hij diens zus onderdak wil verlenen. Na halfslachtig tegensputteren stemt hij toe en tekent met een slecht gevoel een huurcontract. Twee flessen wijn later ziet hij de positieve kant. Er komt tenslotte een vrouw in zijn lege leven. Dat is zo, maar Chandrani is geen aanwinst. Als ze arriveert, blijkt ze schuw en lelijk te zijn. Vooral haar ene blinde oog is weerzinwekkend. Lees verder >
