Marek van der Jagt
Noodzakelijke zonden
recensie door Eric Bosman van Marek van der Jagt, Gstaad 95-98, 18 oktober 2006
Dat Marek van der Jagt en Arnon Grunberg een en dezelfde persoon zijn, mag sinds het voorjaar van 2003 bekend worden verondersteld. Immers, Grunberg heeft publiekelijk bekend dat hij schuilgaat achter de mysterieuze Van der Jagt. Een bekentenis is ook dit boek van Van der Jagt. Gepleegde zonden worden in rap tempo opgebiecht. Hoofdpersoon François Lepeltier is in een onbewaakt ogenblik verwekt door een Franse donshandelaar. Maar de donshandelaar overleed voor zijn geboorte. Dit is de eerste, en tegelijkertijd de laatste, noodzakelijke zonde die we in het boek tegenkomen: de dood. François beweert dat hij zijn hele leven naar zijn hand heeft gezet. Het enige toeval dat hem ooit is overkomen, is zijn geboorte. Lees verder >
Gstaad 95-98 is lekker ‘onsmakelijk’
recensie door Brenda Peeters van Marek van der Jagt, Gstaad 95-98, 30 november 2005
‘Niemand heeft recht op de waarheid.’ Het zijn de woorden waarmee de enigszins krankzinnige François Lepeltier zijn catalogus van noodzakelijke en minder noodzakelijke zonden besluit. Deze betekenisvolle woorden vormen ook de laatste zin van Gstaad 95-98, de tweede roman van Marek van der Jagt. Een opmerkelijk einde van een opmerkelijk boek, geschreven door een minstens zo opmerkelijke auteur, die zijn lezers lange tijd heeft doen geloven dat hij een in Wenen geboren oud-filosofiestudent was. Pas twee jaar na het verschijnen van zijn debuut De geschiedenis van mijn kaalheid bleken Marek van der Jagt en Arnon Grunberg dezelfde persoon zijn. Lees verder >
