Arjan Visser
Postduiven keren huiswaarts, mensen blijven dwalen
recensie door Karlijn de Winter van Arjan Visser, Hemelval, 28 januari 2007
Als Lode Bast als jongen met zijn postduivenhobby begint – het schuurtje in zijn tuin is net verbouwd als duiventil, en zijn vogels vermeerderen zich in rap tempo – durft hij ze eerst niet uit te laten vliegen. Veel liever houdt hij ze bij zich, in hun veilige haven waar hen niets kan overkomen. Maar na een opmerking van een ervaren duivenmelker (‘De thuiskomst is het mooiste wat er is, dáár is het allemaal om begonnen! De duiven zien vallen, je beestjes naar binnen lokken en dan – snel, snel! – het ringetje van het pootje plukken, in de klok ermee, naar het lokaal en…bingo! Winnaars! Kampioenen!’), gaat Lode langzaamaan overstag. Hij weet dat hij ze eerst los moet laten voor hij hun binnenkomst kan vieren. Vanaf nu zal hij dan ook nog ontelbare malen op de geschrobde tegels van zijn achtertuin staan, naar de hemel turen en ‘Kom, kom, kóóóm dan!’ roepen, terwijl ook zijn lezers met ingehouden adem staan te wachten. Lees verder >
