Remco Campert
Een nietszeggend avontuur
recensie door Karlijn de Winter van Remco Campert, Het avontuur van Iks en Ei, 28 oktober 2008
Iks en Ei hadden evengoed X en Y kunnen heten. De twee hoofdpersonages van de nieuwste Campert gedragen zich namelijk even kleurloos als die onbekende grootheden uit de wiskunde. Maar dat ze niettemin Iks en Ei heten geeft ze wel iets koddigs. Dit zorgt ervoor dat die twee basale figuren desondanks al van begin af aan sympathie opwekken. Lees verder >
De kat heeft gesproken
recensie door Mia Oosthuizen van Remco Campert, Dagboek van een poes, 26 december 2007
‘Ik heet Poef. Jawel, u leest het goed. Poef. Een naam als een spraakgebrek.’ Dit is hoe de hoofdpersoon van Remco Camperts jongste boek Dagboek van een poes zichzelf voorstelt aan haar lezers. Een simpele en nuchtere introductie, vooral in vergelijking met sommige van Poefs vrienden, zoals Cleopatra, Lolita, Venus, Beethoven en Napoleon om er maar een paar te noemen. Deze kennismaking zet de toon voor de rest van haar dagboek, waarin ze haar leven als huisdier van de staartlozen – ook wel mensen – Bril en Rok onthult. Lees verder >
Schaduwjury: De Gouden Uil volgens De Kritiek
opiniestuk door Karlijn de Winter over Remco Campert, Arnon Grunberg, Tom Lanoye, Dimitri Verhulst en Christiaan Weijts, , 28 maart 2007
De Gouden Uil is de meest vooraanstaande literaire prijs van Vlaanderen. Daarom is het des te opmerkelijker dat maar twee van de vijf genomineerde titels van de hand van Vlamingen zijn. En dat terwijl de Nederlandse kritiek – na in 2006, te beginnen bij Arjen Fortuin in NRC Handelsblad, en masse de jonge Vlaamse schrijvers te hebben bejubeld – juist een door veelbelovende Vlamingen gedomineerde shortlist verwachtte. Waar zijn Peter Terrin (De bijeneters) en Saskia de Coster (Eeuwige roem) gebleven, bijvoorbeeld? Dimitri Verhulsts De helaasheid der dingen en Tom Lanoye’s Het derde huwelijk zijn daarentegen wel vertegenwoordigd. En de Nederlandse afgevaardigden zijn Remco Campert (Het satijnen hart), Arnon Grunberg (Tirza) en Christiaan Weijts (Art. 285b). Lees verder >
Een confronterend zelfportret van een kunstenaar
recensie door Juliette van Wersch van Remco Campert, Het satijnen hart, 25 mei 2006
Teruggetrokken in zijn huis laat de oude schilder Hendrik van Otterlo de buitenwereld aan zich voorbij gaan, in ogenschijnlijke berusting. Het leven is voor hem als ‘een gewoonte’, ‘een dommekracht’ waartegen hij zich ‘niet verweren kan of wil’. Ondertussen is hij verbitterd over zijn onmacht niet meer te kunnen schilderen sinds het vertrek van zijn ex-vriendin Cissy, ‘dat rotwijf’, en over de onmacht die hij voelt door zijn toenemende afhankelijkheid van anderen. Het ouder worden ervaart Hendrik als een vernedering en een verlies. ‘Het is voortdurend afscheid nemen als je oud bent en toch nog doorleeft.’ Zijn halfzus Bettina en zijn beste vriend, tevens schilder, en groot levensgenieter Jongerius proberen hem al langer uit zijn egocentrische cocon te halen. ‘Je loopt achter Van Otterlo […] In welke eeuw leef jij?’ Het overlijdensbericht van Cissy heeft opeens ‘de speelstukken door elkaar gegooid’. Verward kijkt de eens zo succesvolle kunstenaar achterom naar zijn verleden en maakt de balans op. ‘Ik krijg het begin van een inzicht in mezelf waar ik nog niet aan toe ben, of juist wel, ik had het alleen eerder moeten hebben.’ Lees verder >
