Remco Campert
Alledaagse wonderen
recensie door Daan Stoffelsen van Remco Campert, Alle dagen feest, 6 november 2011
Nederland Leest Het leven is verrukkulluk, ik lees Alle dagen feest (1974). Geen roman maar een verhalenbundel, zijn tweede, namelijk Alle dagen feest (1955) aangevuld met twee verhalen uit zijn debuutbundel Eendjes voeren (1953) en een verhaal uit de bloemlezing (samengesteld door Simon Carmiggelt) Hard gelach (1952). Het korte verhaal is een vorm die Remco Campert, gezien de dominantie in zijn bibliografie, beter lijkt te liggen dan het langere werk. Maar Alle dagen feest begint met een valse start. Tongue-in-cheeck, slapstick, sleutelscènes, dat kan leuk zijn, maar als het elke tweede alinea moet dan vergaat mij het lachen snel. ‘Hij kocht een ochtendblad en las de koppen: een vliegtuigongeluk, twee filmsterren, drie verkrachtingen en vier moorden.’ Even verder: ‘Ze verlieten het gebouw door een raam, omdat in de draaideur zes bebrilde vrouwen uit India vastgekneld zaten.’ Maar zo opgelegd hilarisch blijft het niet: Campert weet in deze veertien verhalen vaker wel dan niet raak te schrijven, met zijn observaties, zijn mild-ironische wendingen en zijn afkeer van sentimentaliteit. Lees verder >
Schrijvers incognito
recensie door Daan Stoffelsen van Remco Campert, Om vijf uur in de middag, 4 september 2010
De nieuwe Campert is geen roman, een ijzersterke verhalenbundel evenmin, maar een lang, indrukwekkend verhaal in aangenaam gezelschap van andere verhalen. Het is het laatste en titelverhaal van Om vijf uur in de middag, die de teleurstelling over de iets te lichte, aardige verhalen ervoor goedmaakt. Je hebt dan al kennis gemaakt met een handvol jonge schoolverlaters zonder idee, overrijpe mannen met writers’ block, een dierenminnaar en een asielzoeker, alle bedoeld voor het schrijverschap, maar de geheim agent die zich tot dichter ontpopt, is verreweg de interessantste van het stel. Lees verder >
Een nietszeggend avontuur
recensie door Karlijn de Winter van Remco Campert, Het avontuur van Iks en Ei, 28 oktober 2008
Iks en Ei hadden evengoed X en Y kunnen heten. De twee hoofdpersonages van de nieuwste Campert gedragen zich namelijk even kleurloos als die onbekende grootheden uit de wiskunde. Maar dat ze niettemin Iks en Ei heten geeft ze wel iets koddigs. Dit zorgt ervoor dat die twee basale figuren desondanks al van begin af aan sympathie opwekken. Lees verder >
De kat heeft gesproken
recensie door Mia Oosthuizen van Remco Campert, Dagboek van een poes, 26 december 2007
‘Ik heet Poef. Jawel, u leest het goed. Poef. Een naam als een spraakgebrek.’ Dit is hoe de hoofdpersoon van Remco Camperts jongste boek Dagboek van een poes zichzelf voorstelt aan haar lezers. Een simpele en nuchtere introductie, vooral in vergelijking met sommige van Poefs vrienden, zoals Cleopatra, Lolita, Venus, Beethoven en Napoleon om er maar een paar te noemen. Deze kennismaking zet de toon voor de rest van haar dagboek, waarin ze haar leven als huisdier van de staartlozen – ook wel mensen – Bril en Rok onthult. Lees verder >
Schaduwjury: De Gouden Uil volgens De Kritiek
opiniestuk door Karlijn de Winter over Remco Campert, Arnon Grunberg, Tom Lanoye, Dimitri Verhulst en Christiaan Weijts, , 28 maart 2007
De Gouden Uil is de meest vooraanstaande literaire prijs van Vlaanderen. Daarom is het des te opmerkelijker dat maar twee van de vijf genomineerde titels van de hand van Vlamingen zijn. En dat terwijl de Nederlandse kritiek – na in 2006, te beginnen bij Arjen Fortuin in NRC Handelsblad, en masse de jonge Vlaamse schrijvers te hebben bejubeld – juist een door veelbelovende Vlamingen gedomineerde shortlist verwachtte. Waar zijn Peter Terrin (De bijeneters) en Saskia de Coster (Eeuwige roem) gebleven, bijvoorbeeld? Dimitri Verhulsts De helaasheid der dingen en Tom Lanoye’s Het derde huwelijk zijn daarentegen wel vertegenwoordigd. En de Nederlandse afgevaardigden zijn Remco Campert (Het satijnen hart), Arnon Grunberg (Tirza) en Christiaan Weijts (Art. 285b). Lees verder >
en verder nog ...
-
Een confronterend zelfportret van een kunstenaar
recensie door Juliette van Wersch van Remco Campert, Het satijnen hart, 25 mei 2006
