Michiel van Kempen
Verspreid werk 2: Een grotere wereld door Armada (nummers 49, 50 en 51)
opiniestuk door Daan Stoffelsen over Raoul de Jong, Michiel van Kempen, Fouad Laroui (red.) en Jowi Schmitz, , 2 september 2008
Je wereld veranderen, dat is wat goede literatuur doet. Dat wil zeggen: jouw wereld, hoe jij naar de dingen kijkt, schokken, voor even of altijd een andere kant op sturen. Diepere inzichten, grotere verwarring, een geheel nieuw perspectief. Laat dat het uitgangspunt zijn, ook voor film, beeldende kunst, muziek, journalistiek , dan heeft Armada, in haar primair journalistieke vorm, dat voor mij gedaan.Bescheiden, sympathiek, maar een kleine paradigmawisseling was het wel. De week-bij-weekrecensent, de nieuweboekenboekverkoper heeft weer oog voor het onzichtbare boek. In deze aflevering van Verspreid werk: het tijdschrift voor wereldliteratuur (sinds 1995), nummers 49, 50 en 51: ‘Dikke boeken’, ‘Wereldliteratuur!’ en ‘New York Plaats van aankomst’. Lees verder >
Vluchten kan niet meer
recensie door Martien Versteegh van Michiel van Kempen, Vluchtwegen, 18 juli 2006
Michiel van Kempen leefde vijf jaar in Suriname en daarna bijna tien jaar in de Bijlmer. Blijkbaar voelde hij een grote behoefte deze ervaringen op papier te zetten, wat hij dan ook heeft gedaan in zijn debuutroman Vluchtwegen. Af en toe snijdt hij interessante onderwerpen aan over onze multiculturele samenleving, maar zijn boek is helaas een onsamenhangend geheel met veel losse eindjes. Zo voert Van Kempen in het eerste hoofdstuk een aantal personages op die samenkomen in een kroeg in de Bijlmer. Niet alleen is deze nogal gedwongen overkomende presentatie van personages storend, veel erger is het dat de meeste van deze personages nauwelijks of geen rol spelen in de rest van het boek, net zo min als de kroeg overigens. Wel wordt ook Hella geļntroduceerd, die je de hoofdrolspeelster van het boek zou kunnen noemen. Zij komt binnen op het moment dat er een onduidelijke, maar gevaarlijke situatie speelt. Natuurlijk denk je als lezer onmiddellijk aan de Bijlmerramp. En je moet Van Kempen nageven dat hij de spanning in het boek weet te houden. Je zit als lezer aldoor angstig op die ramp te wachten. Maar zelfs deze spanningsboog eindigt in een enorme teleurstelling, want ook met dit gruwelijke, doch interessante gegeven blijkt van Kempen uiteindelijk niet uit de voeten te kunnen. Lees verder >
