Naima El Bezaz
Rouw vóór de dood
recensie door Jona Lendering van Naima El Bezaz, Het gelukssyndroom, 19 november 2008
Naima El Bezaz’ Het gelukssyndroom is niet het enige boek waarin de dood al op de eerste pagina het verhaal op gang brengt. Het onderscheidt zich echter doordat de schrijfster er geen drama van maakt. De vergelijking met De bekoring van Hans Münstermann, dat op soortgelijke wijze begint, is verhelderend. Terwijl laatstgenoemde de eigenlijke mededeling uitstelt met spanningsverhogende omtrekkende bewegingen, begint El Bezaz haar roman met het simpele Lees verder >
Ongelovige, pas op uw zaak
recensie door Henk Bergman van Naima El Bezaz, De verstotene, 15 december 2006
Ik zal het maar meteen zeggen: ik moet niets van de islam hebben. Van geen enkele godsdienst trouwens, maar de islam is de laatste jaren iets te nadrukkelijk aanwezig om niet als eerste mijn pijlen van ongenoegen te mogen ontvangen. De manier waarop de islam zich aan ons toont – seksistisch, antisemitisch, gewelddadig en vervelend slachtofferachtig – is helemaal onverdraaglijk voor iemand die (zoals ik) geboren is in 1947 en die tot z’n dertigste in Amsterdam heeft gewoond. Amsterdam, waar we in de jaren zestig leuke tijden beleefden met het huwelijk, Provo en nog wat andere ongeregeldheden. Ik ben helemaal geen kritiekloos adept van de sixties, verre van dat zelfs, maar we zijn die jaren toch op z’n minst enige dank verschuldigd voor het ontmaskeren van valse autoriteit, het normaliseren van de betrekkingen tussen mannen en vrouwen en het een toontje lager doen zingen van meneer pastoor. Veertig jaar later worden we op eigen terrein geconfronteerd met een zwarte reactie. Lees verder >
