Gie Bogaert
Balancerend tussen effectiviteit en cliché
recensie door Bob Hopman van Gie Bogaert, Luchtgezichten, 15 juni 2010
De roman Luchtgezichten bevat een verzameling eenvoudige thema’s. Er is om te beginnen een jeugdliefde, zo puur dat ze nooit over kan gaan. Een die tijdens de jonge volwassenheid éénmaal, zij het o zo onschuldig, wordt genuttigd en die ten slotte gedoemd is te mislukken. Er zijn een vrouw wier leven getekend wordt door een groot verlies en die zich vastklampt aan vergane glorie, en een man die geketend blijft aan die vrouw die zoveel verloren heeft. Allebei zijn ze blind. Zij letterlijk, hij omdat hij, van zijn jeugdliefde beroofd, schoonheid niet meer weet te zien of te waarderen. En dan, uiteraard, vinden de twee elkaar terug. Lees verder >
In Opklaringen wordt vooral heel veel nagedacht
recensie door Jurriaan Vegter van Gie Bogaert, Opklaringen, 19 december 2006
Liefde, verlies en eenzaamheid: deze drie thema’s zijn door het gehele oeuvre van Gie Bogaert aan te wijzen. Dat oeuvre bestaat uit één verhalenbundel (Bogaerts debuut Klein Berlijns drama, 1987) en een zevental romans, waarvan Opklaringen de nieuwste creatie is. Bogaert, geboren in 1958 in het Vlaamse Niel, is behalve schrijver ook docent proza aan de SchrijversAcademie in Antwerpen. Lees verder >
