Donker Rotterdam feest voor lezen
door Eveline Vink, 16 november 2006
Zaterdagavond, Rotterdam is donker. Een schoonmaakwagen van de gemeente rijdt langzaam brommend rondjes over een plein, een eenzaam teken van leven in het verlaten centrum. Wanneer ik bij de centrale bibliotheek aankom, blijk ik toch niet de enige te zijn die, met grote passen tegen de kou, door de stad had gelopen. Hordes mensen van divers pluimage staan voor de ingang, dikke sjaals om. Het tiende Rotterdamse lezersfeest is begonnen.
In het gebouw van de bibliotheek zijn zeven verschillende podia, ieder met een doorlopend programma. Alles meemaken is dus onmogelijk, maar er lijken geen slechte keuzes mogelijk te zijn. Op het hoofdpodium interviewt Joost Zwagerman o.a. Marcel Möring, Ilja Leonard Pfeiffer en Manon Uphoff, schrijfster van het Leescadeau dat je bij het weggaan mee naar huis krijgt. Op de afdeling esoterie kan je je tenen laten lezen (of er een boek over kopen), of luisteren naar gesprekken die Susan Smit voert met schrijvers van esoterische boeken. Een tweede literatuurpodium biedt interviews met schrijvers als Sana Valiulina (Didar & Faroek) en Ernest van de Kwast (Soms zijn dingen mooier als er mensen klappen). Dan zijn er nog het Passionatepodium (poëzie en animatie) en een beeldpodium waar o.a. het ro-theater optreedt. Bij het Hard Graspodium staan namen als Matthijs van Nieuwkerk, Hugo Borst, Frans Thomése en Anna Enquist.
Dan is er nog het Meningenpodium, op de eerste verdieping. Carrie, de roodharige Rotterdamse die altijd een mening klaar heeft, presenteert hier het recensentendebat. Het lijdt geen twijfel dat ik hier in ieder geval heen ga, al was het maar om aan te moedigen. Recensiewebs eigen Daan Stoffelsen zit bij dit debat aan tafel, midden tussen grootheden Pieter Steinz en Arjan Peters, respectievelijk hoofd Boeken bij NRC Handelsblad en literatuurrecensent bij de Volkskrant. Menno Schenke (AD) en Fleur Speet (Financieel Dagblad) zijn de andere recensenten.
Een uur lang voelt Carrie de vijf recensenten aan de tand over hun vak, hun verhouding tot de schrijvers van de boeken en de lezers van hun recensies, en de do’s en don’ts als recensent. Waar ze het gore recht vandaan halen om hun persoonlijke mening op te schrijven, wil Carrie weten, en of het niet beter zou zijn om alleen de inhoud van een boek weer te geven? In welke mate gaat zo’n recensie nou echt over dat boek, zegt het niet meer over de band tussen recensent en schrijver: dikke vriendjes of gezworen vijanden? Lees hier wat Daan Stoffelsen ervan vindt.
Behalve debat, interviews en optredens zijn er deze avond ook een hoop auteurs die hun boeken signeren. In de centrale hal nemen talloze schrijvers plaats achter de signeertafels, heel de avond staan er rijen mensen te wachten: vrouwen van middelbare leeftijd die zich in groepjes verplaatsen, jonge studenten die komen om hun favoriete auteurs in het echt te zien, en bohemiènachtige intellectuelen die vanavond laat met elkaar aan de bar zullen eindigen, zuchtend over literatuur en leven.
Tegen het eind van de avond zijn er op het Meningenpodium nog twee prijzen te vergeven. De RD Persprijs gaat naar NRC-journaliste Gretha Pama. De Boek-Delen Prijs, een onderscheiding voor het beste leesclubboek, gaat naar De Vliegeraar van Khaled Hosseini.
Het is tegen twaalven wanneer de programma’s op alle podia zijn afgelopen. We zien Susan Smit (Elena’s vlucht) de bibliotheek verlaten, en even later Recensieweb-knuffelschrijver Gerbrand Bakker. Blijven ze niet dansen? Want na uren zitten en luisteren is het nu tijd om te bewegen. Lezers zijn, het blijkt maar weer eens, geen flat characters die alleen maar met hun neus in de boeken zitten.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
