elders op recensieweb
Graphic novels voor dummies (?)
opiniestuk
Nominate Legendres beeldroman terecht?
opiniestuk
Nostalgie voert de boventoon in 100 Stripklassiekers
opiniestuk
opiniestuk
opiniestuk
Een Wikipedia-artikel met plaatjes
opiniestuk
Een man alleen, alleen een woord... en een beeld
opiniestuk
opiniestuk
opiniestuk
Absurde avonturen van een beer en een soort aap-vogel
opiniestuk
opiniestuk
Een gelaagd eerbetoon aan een duivelse oplichter
opiniestuk
opiniestuk
opiniestuk
Panorama van een gezichtsloze massa
opiniestuk
Een frisse kijk op een conservatief milieu
opiniestuk
Een roadtrip met twee Grunbergs
opiniestuk
David Lynch in de Egyptische woestijn
opiniestuk
Verslag van een ruimtereis blijft aan de grond
opiniestuk
opiniestuk
Als een videoclip, maar dan beter
opiniestuk
auteur
De nadelen van naar jezelf kijken
door Remco Wetzels, 31 maart 2009
Dan maak je maar zin is de titel van Barbara Stok’s vijfde boek, net als de voorgangers een bundel korte autobiografische strips, die soms al eerder in andere media verschenen. De rode draad in deze bundel is Stoks zoektocht naar de zin van het leven, een zoektocht die deels geïnitieerd wordt door de abrupte dood van haar schoonbroer. We zien hoe ze haar heil zoekt in oosterse wijsheid en westerse spirituele stromingen, de natuur in gaat maar bovenal haar dagelijkse leven leidt. Stok neemt de rol aan van de ietwat naïeve toeschouwer die verbaasd en geamuseerd naar de wereld, maar vooral naar zichzelf, kijkt.
Afgezien van het eerder genoemde sterfgeval zijn het geen grote gebeurtenissen die Stok beschrijft, het gaat vooral over de kleine dingen in het leven, een doodgevroren kamerplant, de aanschaf van een nieuwe pet, een interessant artikel dat ze gelezen heeft. Wel zijn deze korte strips, vaak niet langer dan een pagina, vrijwel altijd voorzien van een filosofische of spirituele overpeinzing over. De teneur is meestal dat het zo veel beter zou kunnen met deze wereld – Stok is een beetje een hippie, ondanks het feit dat ze drumt in een punkband. Zo opent het boek met een scène waarin Stok op het punt staat een mug dood te slaan maar zich vervolgens bedenkt dat een mug ook een levend wezen is dat misschien net zo veel waarde heeft als een mensenleven. Deze overpeinzing wordt echter abrupt onderbroeken door de hand van haar vriend, Ricky, die het muggenleven beëindigt. Wanneer Stok uitroept ‘Wat doe je nu!’ antwoordt hij simpelweg: ‘Daar zat een mug’. Hoe erg Stok ook gaat zweven gelukkig er is altijd wel iets of iemand die haar met een nuchtere noot uit de lucht haalt.

Stok beheerst haar vak; de haast kinderlijke viltstiftlijn en de sterke minimalistische beeldcomposities weten de sfeer van haar pretentieloze anekdotes uitstekend over te brengen. Daarnaast is ze een begenadigd visueel verteller met een goed gevoel voor lichaamstaal en timing die op bijna achteloze wijze haar punt op de lezer weet over te brengen.

Ondanks deze stilistische kwalitieiten zijn de verhalen die ze vertelt niet altijd de moeite waard. Zo zal een verslag van iemands vakantie naar Japan ongetwijfeld leuk zijn wanneer je bevriend bent met de vakantieganger maar je kunt je afvragen wat je hier als lezer mee moet aangezien Stoks reisverslag niet veel verder komt dan observaties over hoe druk het in Tokyo is en dat ze daar zulke rare bars hebben waar je karaoke kunt doen.
Dat is natuurlijk het nadeel van pure biografie, wanneer je het dagelijks leven tot onderwerp van je werk kiest staat of valt het automatisch bij hoe interessant het leven van de verteller is. En Stoks leven is nu eenmaal ook weer niet zó interessant. Dat lijkt ze te willen compenseren door haar verhalen te doorspekken met filosofische overpeinzingen maar niet elke gedachte die in iemand opkomt is ook de moeite van het publiceren waard en Stoks inzichten over het nut van reclame of de nadelen van de consumptiemaatschappij zijn zelden erg origineel of diepgravend. Toegegeven, ze lijkt ook geen enkele ambitie als groot denker te koesteren, haar werk tekent zich juist door een volmaakte pretentieloosheid, maar je krijgt dus ook maar weinig voor terug.
Uiteindelijk heeft het werk van Barbara Stok wel wat weg van de oosterse filosofie die ze in dit boek najaagt; het leven in al zijn facetten wordt getoond, zonder antwoorden of al te diepe gedachten en als we al van een conclusie of een boodschap kunnen spreken dan is het dat we allemaal onderdeel zijn van de natuur en dat we misschien allemaal wat bewuster moeten leven. Mooie gedachten, maar niet echt heel opzienbarend. Dan maak je maar zin laat je dan ook vooral achter met de indruk dat je een gezellig uurtje hebt doorgebracht met een bijzonder sympathiek iemand die leuk vertelt, maar veel wijzer word je er niet van.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.



