elders op recensieweb
opiniestuk
'Eindelijk, hier wil ik wonen'
opiniestuk
opiniestuk
Nagelaten werk van Jeroen Mettes
opiniestuk
Poëzie, druppel op een gloeiende plaat
opiniestuk
Het donker neemt telkens andere vormen aan
opiniestuk
Een schatkamer en een profetie
opiniestuk
Minder anekdotisch, meer introspectief maar niet minder donker
opiniestuk
73 en een van onze jongste dichters
opiniestuk
Poëtisch vakmanschap, maar geen rauwe, schurende poëzie
opiniestuk
Gedichtenwisseling tussen Bernlef en Tentije
opiniestuk
opiniestuk
opiniestuk
opiniestuk
opiniestuk
opiniestuk
De worsteling van het dichterschap
opiniestuk
opiniestuk
opiniestuk
Toegankelijke gedichten van Wouter van Heiningen
opiniestuk
auteur
Stilleven door Peter van Eeden
door Tim Pardijs, 9 december 2011
Het is moeilijk kritisch zijn op een eerbetoon. Omdat een eerbetoon vaak zo persoonlijk is doet dat afbreuk aan het boek. Daarom geen scherpe analyse van de bundel die de familie van Peter van Eeden maakte van de na zijn dood gevonden gedichten. Via schrijfster Vrouwkje Tuinman kwam de familie Van Eeden in contact met Uitgeverij Lipari. De toegevoegde illustraties van dochter Nicolina en het feit dat zijn vrouw samen met dichter Carla Dura de gedichten selecteerde, maken Stilleven een persoonlijk familieproject.
Anders dan zijn grootvader Frederik van Eeden (De kleine Johannes, Van de koele meren des doods) trad onderwijzer en muzikant Peter van Eeden bij leven niet naar buiten met zijn schrijfwerk. Wellicht zegt het tweede gedicht van de bundel daar iets over.
Klein stilleven
in mijzelf,
ik heb je
gekoesterd, al
mijn uren
je gegeven,
en, niet gewilde
vrucht in
mijn schoot,
je niet gekend
en kennende
je gedood
mijn uren,
al mijn uren,
klein stilleven!
Het ‘niet gewilde vrucht’ roept een beeld op van een man die worstelde met zijn dichterschap, wat versterkt wordt door de melding op de achterflap dat Van Eeden zijn poëzie voor zijn vrouw verborgen hield. Toch was schrijven ontzettend belangrijk voor hem, getuige het titelloze gedicht op pagina 53, waarin hij schrijft: ‘Dit mogen ze me niet nemen, / dit lieve spel van woord en rijm – / laat, tot mijn hartverstenen, / mij dit een toevlucht zijn.’ De gedichten die Van Eeden in zijn stille leven in de jaren vijftig schreef, zijn veelal rijmende persoonlijke notities met een wat romantische inslag. De opgeschreven worstelingen met liefde, kerk en geloof waar muziek een grote rol in speelt, geven een af en toe ontroerende blik op het innerlijk leven van meester Van Eeden, zoals zijn leerlingen op de Montessorischool hem genoemd moeten hebben.
Lipari
2010
ISBN 9789081042680
68 p.
€12,50
Deze recensie verscheen eerder op Hanta.nl.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.



