Cop Vs Killer is misdadig slecht
door Luuk van Huet, 8 maart 2005
Om de een of andere reden mag de misdaadroman nooit helemaal tot de hogere echelons van de literatuur gerekend worden. Je mag je als schrijver helemaal onpasselijk schrijven aan incestueuze relaties, gezinsproblematiek, religie en wat dan ook, maar zodra je een smeris en een stuk schorriemorrie opvoert, daal je meteen in de achting van het hooggeëerd leespubliek.
Cop Vs Killer is het onomstotelijke bewijs dat deze specifieke restrictie niet zonder redenen is. Het solo thrillerdebuut van politierechercheur en scenarist Simon de Waal is nou eenmaal met de beste wil ter wereld geen literatuur te noemen. Zelfs de benaming lectuur moet met de nodige aarzeling gegeven worden, aangezien dat een belediging zou zijn voor een heleboel titels die wel de moeite van het lezen waard zijn.
In Cop Vs Killer worden vier dagen en nachten uit het leven van de topcrimineel Mirko Narain beschreven, waarin hij te maken krijgt met rivaliserende bendes die hem een kopje kleiner willen maken en een plotseling opduikend stuk nageslacht. Daarnaast zit de ambitieuze inspecteur Frank Spinola achter Mirko aan, waardoor deze op zijn tellen moet passen. Zonder al te veel problemen weet Mirko de competitie uit de weg te ruimen, zijn dochter uit de handen van een loverboy te redden en uit de klauwen van de politie te blijven. Pas wanneer een dokter, die Mirko en zijn bende vaak heeft opgelapt vanwege problemen van huiselijke aard, zich ontpopt als een risicofactor, komt Mirko in de problemen.
Ondertussen draaft Frank vooral achter de feiten aan, verwaarloost daardoor zijn vrouw en dochter (die natuurlijk bijzonder begripvol van aard zijn) en krijgt ook nog eens te maken met een verrader in zijn eigen gelederen. Uiteindelijk moet hij de regels overtreden om Mirko te kunnen bevechten. Yep, it’s one good cop in a world gone mad, of zoiets dergelijks. Het probleem met deze opstapeling van cliché‘s is dat ze niet eens goed worden benut. Sterker nog, het lijkt erop alsof de Waal denkt dat slechts een vage verwijzing naar een cliché genoeg is voor de goede verstaander en dat het niet erg is om ze daarna gewoon af te raffelen.
In de Waals universum loopt de politie constant achter de feiten aan. Het is duidelijk dat de criminelen doortrapter zijn dan hun antagonisten en ze hebben blijkbaar vrij spel. Misschien komt dit overeen met de werkelijkheid, maar niet alleen zorgt dit voor een zwaar deprimerend boek, het haalt ook alle spanning uit het verhaal. Het is meteen duidelijk dat Mirko overal mee weg zal komen, tenzij er een mirakel gebeurt. En jawel, via een deus ex machina weet de Waal uiteindelijk het recht te laten zegevieren. Maar ja, dan ben je als lezer ook blij dat je het boek eindelijk uit hebt.
Een clichématig, ongeïnspireerd verhaal hoeft nog niet te betekenen dat een boek daardoor niet het lezen waard is. Als de schrijfstijl en het taalgebruik interessant genoeg zijn, kom je als lezer toch wel aan je trekken. In het geval van Cop vs. Killer echter niet. Als we ons de Nederlandse taal eens voorstellen als een zaak die porselein uitbaat van uiteenlopende kwaliteit, dan is de Waal een wollige mammoet die zich tegoed heeft gedaan aan enkele verdachte paddestoelen. Boze personages hebben steevast een ‘kille blik’, de dialogen zijn houterig, leestekens ontbreken waardoor het onduidelijk is of we iemand’s gedachten lezen of een gesprek en elk personage is plat genoeg om door te kunnen faxen.
De Waal heeft volgens zijn filmografie als scenarist diverse titels op zijn naam staan. Naast afleveringen voor een groot aantal politieseries, heeft hij het scenario van Lek geschreven. Het is jammer dat de Waal een zodanig goede track record nu bezoedelt met een krakkemikkige roman die de indruk wekt voor alle betrokkenen een haastklus te zijn geweest, gezien het gebrek aan redactiewerk en enkele aan de neusharen erbij gesleepte verwijzingen naar de actualiteit (zoals de moord op Van Gogh). Ik wil de Waal graag op het hart drukken vooral door te gaan met het schrijven van scenario’s en wens hem veel succes met zijn politiewerk. Of, om het even op zijn plat Amsterdams te zeggen: Simon, ga toch boeven vangen.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
