Ernest van der Kwast
Soms zijn dingen mooier als er mensen klappen
(0)
Nijgh & Van Ditmar
208 pagina's
€ 14.90
ISBN 903884025X
oordeel
(5/5)
elders op recensieweb
Karikatuur van een veeleisende mama
recensie van Mama Tandoori
recensie van Mama Tandoori
andere recensies
Luuk is ovationeel over Ernest
door Luuk van Huet, 11 mei 2005
Eenieder die het recensentschap aanziet als een luizenbaantje, heeft een verkeerde inschatting van het beroep. Goed, vergeleken met het bewerken van de kolenmijnen van China zijn de fysieke gevaren een stuk minder prominent aanwezig; het risico om aan een papiersneetje te overlijden is niet bijster groot. Maar de mentale gezondheidsrisico’s kunnen niet onderschat worden: dag in, dag uit het risico te lopen weer geestelijke diarree te moeten consumeren, is een slopend vooruitzicht voor de recensent.
En héél af en toe komt er een boek langs dat alle zompigheid uit je hersenkwabben spoelt als het literaire equivalent van een Fa-douchegelreclame met bijgeleverde nagesynchroniseerd naakt fotomodel. Zo’n boek, beste lezers van Recensieweb(.nl), is nou Soms zijn dingen mooier als er mensen klappen, het officiële debuut van Ernest van der Kwast (23), rijzende ster aan het letterenfirmament.
De hoofdpersoon van Soms… is de steenrijke Ben Zoref, die op feeërieke wijze zijn huwelijksreis met kersverse bruid heeft gevierd met een Grand Tour langs zonovergoten omgevingen, die gepaard ging met veel gebumsch.
Zijn leven lijkt perfect, maar zodra het gelukkige echtpaar terugkeert naar zijn te renoveren kasteel, blijkt Ben langzaam maar zeker een emotioneel zwart gat te zijn. Terwijl zijn verleden langzaam ontrafeld wordt in een opeenvolging van flashbacks, zoekt Ben zijn heil in Mahler, het intimideren van zijn personeel en een affaire met een kunstenares met een jong dochtertje.
Ondertussen leren we over de totstandkoming van Ben door zijn beschrijving van de opbloeiende romance tussen zijn ouders, zijn jeugd en zijn stuntelige eerste schreden op het liefdespad. Meer van het plot verklappen zou gelijkstaan aan het aan uw ontbijttafel met een rietje leegzuigen van de nog vloeibare dooier van uw spiegelei, dus daar zie ik liever van af.
Ik zal mijn zout der vleierij echter gaarne weelderig blijven strooien!
Zelden heb ik een boek gelezen dat zo verbazingwekkend soepel liep, waardoor het bijna leek alsof Van der Kwast moeiteloos al gezeten op een terrasje het geheel op een zonnige zomermiddag heeft gepend. Om te zeggen dat het prettig wegleest zou een grof understatement zijn, het boek leest zich zowat zelf. Sterker nog, het zou mij niet verbazen als het boek zou gaan leviteren en zelf haar bladzijden om zou slaan, om het lezen zo gemakkelijk mogelijk te maken. Zó laid back is dit boek geschreven, beste mensen.
Daarbij vergeleken valt het slot ietwat uit de toon, maar daar toont Van der Kwast dat hij het tevens in zich heeft om een lezer tot tranen te roeren. Zelfs een gekwalificeerde cynicus als ik kreeg een brok in mijn keel, en zoiets gebeurt me helaas zelden.
Het valt pas bij een nabeschouwing (of een tweede lezing, maar dat is geen crime) op, dat er kleine hints in het voorgaande zijn verweven die het slot van het boek voorafspiegelen, en hoe zelfs ogenschijnlijk zinloze details een rol vervullen in het verhaal.
Het is moeilijk om een boek dat zoveel goede indrukken achterlaat, te bekritiseren. Daarom doe ik het ook niet. Ik vertik het om te gaan mierenneuken over één vermoedelijke Giphart-verwijzing teveel als de rest briljant is. Want briljant, dat is het. Koop dit boek! Koop het voor vrienden! Familie! Kennissen! Buren! Onbekenden op straat! Ernest van der Kwast, Boy Genius van de Nederlandse Letterkunde, verdient uw zuurverdiende geld!
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
