Frans van Deijl
Dagboek van een werkloze
(2005)
Contact
126 pagina's
€ 9.90
ISBN 9025423752
oordeel
(2/5)
andere recensies
Vrijblijvend dagboek van een bemiddelde werkloze
door Tabe Bergman, 28 maart 2005
Een van de voordelen van de schrijver, merkte de Engelse auteur William Somerset Maugham op, is dat hij zijn persoonlijke tegenslagen kan gebruiken in zijn werk. Alles wat hem overkomt is koren op zijn molen. Journalist Frans van Deijl moet tot dezelfde conclusie zijn gekomen toen hij begon aan zijn Dagboek van een werkloze. Eventuele publicatie, het kan bijna niet anders, speelde daarbij in zijn achterhoofd mee.
Een slimme zet, vooral vanuit commercieel oogpunt. In gedachten zie je drommen foute grappenmakers en overbezorgden – twee groepen die in Nederland zijn oververtegenwoordigd – het boekje al aanschaffen voor werkloze familieleden of vrienden. Om de prijs hoeven ze het niet te laten. Ook de werklozen zelf niet, zeker niet als ze zo bemiddeld zijn als Van Deijl. In het geval dat hij in de WW terechtkomt, rekent hij voor, houden hij en zijn vrouw, die parttime werkt, per maand maar liefst achthonderd euro over voor, ‘ja-voor-wat-nog-eigenlijk?’ vraagt hij zich af. Let op: daar zijn de crèchekosten voor hun zoontje, de boodschappen, de hypotheek, gas water, licht en de kosten van twee (jawel!) auto’s al vanaf. Dan vergeten we nog de gouden handdruk, negen maanden salaris in één keer uitbetaald, die Van Deijl kreeg toen hij in 2003 werd ontslagen bij een niet bij name genoemde krant die alleen maar Het Parool kan zijn. Na zijn ontslag werd hij bovendien nog zo’n halfjaar doorbetaald.
Het moge duidelijk zijn: Van Deijl was geen doorsnee werkloze. Toch ontstijgt Dagboek van een werkloze het niveau van een verongelijkte klaagzang, en dat hoeft niet te verbazen. Ontslag en werkloosheid zijn psychologisch gezien ingrijpende gebeurtenissen, die de solide basis kunnen vormen voor een meeslepend verslag. Van Deijl slaagt er bij tijd en wijle inderdaad in de elkaar afwisselende frustratie en berusting beeldend te beschrijven. Toch, en dit komt niet alleen door de luxepositie waarin Van Deijl verkeerde, blijft werkelijke identificatie met zijn lot achterwege. Dat komt vooral doordat Van Deijl zo weinig moeite onderneemt om geld te verdienen. De nood is voor hem, gevoelsmatig, gewoon niet hoog genoeg en daardoor is dit dagboek te vrijblijvend. Van Deijl verstuurt wel eens een sollicitatiebrief, maar voelt zich te goed voor zijn weinige freelance-opdrachten, die hij meestal in de schoot krijgt geworpen.
Wanneer hij op een zomermiddag niet de juiste mensen te spreken krijgt voor een sfeerverhaal verzint hij zonder schroom een aantal citaten. En wanneer hij het echt niet meer ziet zitten, herinnert zijn vrouw hem eraan dat hij niet teveel mag verdienen, omdat hij anders wordt gekort in zijn WW-uitkering. Geheel in stijl krijgt hij uiteindelijk een baan als redacteur aangeboden, terwijl hij alweer is vergeten dat hij erop solliciteerde.
Tja, niets aan de hand eigenlijk. Na een uurtje of twee vrij aangenaam te zijn beziggehouden, blijft het zoeken naar een dwingende reden om dit niemendalletje op de kaart te zetten.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
