Inge Schouten
Het avondmaal
(2005)
Archipel
143 pagina's
€ 13.50
ISBN 9789063051617
Steun Recensieweb en koop dit boek bij Athenaeum (24-uurslevering)
oordeel
(3/5)
Wat je niet ziet, gebeurt niet
door Liesbeth Vries, 1 juli 2005
In Het avondmaal maken we kennis met Anne Evers, een angstige vrouw die om te overleven zichzelf strenge regels heeft opgelegd. Ook leren we Vera kennen, een jonge vrouw in de bloei van haar leven. Het lijken twee verschillende personen, maar het gaat om dezelfde.
Vera is tweeëntwintig als ze Zweder leert kennen en een aantal maanden later bij hem in Zwolle intrekt. Zweder is tien jaar ouder en heeft zijn eigen leefpatroon, waar Vera zich moeiteloos in kan schikken. Het jonge stel lijkt alles mee te zitten, goede banen waar ze plezier in hebben en een comfortabel huis. Zweder houdt niet van bezoekers, hij vindt dat ze genoeg aan elkaar hebben. Dat vertedert Vera: ‘Ik vind het lief dat hij me voor zichzelf wil houden’, vertelt ze haar vriendin.
Anne Evers noemt Vera zich nu ze in Maastricht woont. Ze is bang en heeft zich vermomd: een ander kapsel, verf in haar haar en een andere kledingsstijl. Ze woont in een klein kamertje en op straat doet ze haar best zo min mogelijk op te vallen. Om enige inkomsten te hebben en de tijd te doden, werkt Anne in de keuken van een restaurant. Niemand weet waar Vera is en niemand kent de nieuwe Anne.
Het verleden haalt haar uiteindelijk toch in en Anne besluit terug te keren naar haar oude woonplaats om haar daden onder ogen te komen.
Het avondmaal is de debuutroman van Inge Schouten. Ze is docente Literaire Vorming en schreef korte verhalen en eenakters. Deze achtergrond is herkenbaar in haar roman. Het is een kort en krachtig verhaal, nauwkeurig en doeltreffend geschreven. De lezer wordt een blik gegund in het leven van een mishandelde vrouw. Alle emoties passeren de revue: van verbazing, vertrouwen en onzekerheid naar angst en hoop. Schouten weet haar lezers hierin mee te trekken en met Vera te laten meeleven. De schrijfstijl van Schouten is mooi en goed afgestemd op de gebeurtenissen en situaties. Direct als Vera mishandeld wordt:
‘“… sloof me uit.” Voorhoofd. “… tot ‘s avonds laat.” Linkeroor omdat ik wegdraaide. “… boterhammen.” Half wang, half oor. Ik viel tegen de bank en zakte op de grond. Instinctief rolde ik mezelf op. “… godverdomme warm eten,” spuugde hij.’
En juist afstandelijker als Vera momenten van reflectie heeft:
‘Ik ben goed in schuld. Het vult mijn nachten. Het maakt mij wakker op tijden die te laat zijn voor een feestje en te vroeg voor ochtendmensen. Nachten die zwart ingekleurd zijn door slechts een paar kaarsen en mokken thee en later glazen bier. Maar nooit genoeg om in slaap te vallen.’
Vera’s terugkeer naar haar oude woonplaats moet haar juist de kans geven verder te kunnen. Ze weet niet of Zweder nog leeft. Pas als ze hem weer onder ogen heeft gehad (Vera bespioneert Zweder, hij ziet haar niet), en een aantal vernielingen in hun vorige huis heeft aangebracht, kan ze het verleden laten rusten. Ze gaat terug naar Maastricht. De spanningsopbouw en Vera’s enorme angst voor herkenning en ontdekking, doet vermoeden dat er naast de mishandelingen nog iets veel ergers is gebeurd. Dat dit niet zo blijkt te zijn is niet storend, maar het gemak waarmee Schouten en Vera hun verhaal afronden doet afbreuk aan de stijl en de kracht van het geheel. Het avondmaal is een sterk debuut, maar heeft helaas een zwak einde.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
