Ronald Giphart
Troost
()
Podium
218 pagina's
€ 15.00
ISBN 9789057590054
bij Athenaeum Boekhandel
(24-uurslevering)
oordeel
(3/5)
elders op recensieweb
In Gipharts Gala is de dood een feest
recensie van Gala
Giphs openhartigste roman, in briefvorm
recensie van IJsland
Over de liefde, maar op z'n Gipharts
opiniestuk
andere recensies
de Volkskrant
Trouw
Sp!ts
8weekly
gwrrf
Spunk
Meander
CJP.be
Literair Nederland
BOEK
Giphart biedt Troost in bange dagen volgens achterhaald recept
door Luuk van Huet, 8 juli 2005
Veel succesvolle beoefenaars van de schone kunsten hebben een eigen stijl. Goede voorbeelden hiervan zijn de spetters van Jackson Pollock, de tenorstem van Pavarotti en de steenhouwkunsten van Rodin. Als deze stijl zich echter ontwikkelt tot een maniertje dan kan dat juist op je zenuwen werken. Voorbeelden daarvan zijn de zaadvragende blik van Britney Spears, explosies in slowmotion in elke film van Michael Bay en de doorgezaagde beesten van Damien Hirst.
En jammer genoeg ontkom ik er niet aan om Giphart in bovenstaand rijtje op te moeten nemen, terwijl zijn nieuwe roman Troost toch veel beter verdient. In Troost wordt de titulaire tv-kok Art Troost opgevoerd, die door hard werken en een excentrieke kookstijl de rijzende ster van culinair Nederland is. Naast een succesvol restaurant met maar liefst twee Michelinsterren is hij tevens het dynamische middelpunt van een eigen kokkerelprogramma, Sterallure. Het lijkt goed te gaan met Art Troost: zijn relatie met zijn vader (ook een vermaarde kok) is goed, hij heeft een trouwe staf en een devote souschef, en voor de speciale zomerspecial van Sterallure heeft hij een beroemde filosoof en een beeldschone schrijfster gestrikt. Als echter liefdesperikelen, zijn twee querulante gasten en een beoordeling van Michelin samenkomen, begint alles in het honderd te lopen, culminerend in een destructief laatste bacchanaal.
Ziehier, de grootste fout van het boek: het terugvallen op een structuur die ook in Ik ook van jou, Giph, Phileine zegt sorry en Gala te vinden was. Nou moet ik bekennen nog niet aan de Voorzitter of Ik omhels je met duizend armen toe te zijn gekomen, maar ik ken Giphart’s trucje inmiddels wel en ik begin er zo langzaam maar zeker minder gecharmeerd van te raken.
Je hebt een hoofdpersoon die stevig de touwtjes in handen lijkt te hebben, hij/zij raakt ergens in verwikkeld, verliest steeds meer controle en uiteindelijk valt deze persoon stevig op zijn/haar bek.
Ik hoop innig dat Giphart zijn narratieve structuur de volgende keer eventjes onder de loep neemt, want verder is Troost een geweldig boek: het leest lekker weg maar beklijft daarentegen zeker wel, de personages zijn memorabel en hebben bijpassend goede dialogen, het boek is doorspekt met spitsvondige humor en Giphart voelt zich wonderwel thuis in zowel tv-land als de wereld van chef-koks.
Dat hij een enkele keer Suske en Wiske-onwaardige taalspelletjes speelt met namen van andere bekende koks zal voor deze keer door de vingers worden gezien.
Maar ik hoop vurig dat hij een andere verhaaltechnische kapstok zoekt voor het ophangen van zijn vermakelijke romans, want ik ben bang dat de huidige aan vervanging toe is.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
