Carry Slee
De toegift
(2005)
Pimento
221 pagina's
€ 21,50
ISBN 9789049999988
Steun Recensieweb en koop dit boek bij Athenaeum (24-uurslevering)
oordeel
(1/5)
andere recensies
Problematische relaties in fantasieloos proza
door Merith Harkink, 22 september 2005
De toegift is al de derde roman die Carry Slee heeft geschreven voor een volwassen publiek, en net als haar twee eerdere boeken heeft het een sterk autobiografisch karakter. Voor Moederkruid koos Slee het perspectief van een negenjarig kind, in Dochters van Eva liet ze een puber aan het woord en in De toegift spreekt een jongvolwassen vrouw. Zij beschrijft twee periodes uit haar leven waarin problematische relaties centraal staan. In het eerste deel is ze begin twintig en heeft ze een relatie met Arnoud, met wie ze zich verbonden voelt doordat ze allebei kinderen zijn van gestoorde ouders. Het is een scheve verhouding, die onder druk komt te staan als de ik-figuur verliefd wordt op haar studiegenootje Esmée. Ook zij blijkt een moeizame verhouding met haar moeder te hebben. Na wat gedoe in een driehoeksrelatie die verder nauwelijks wordt uitgewerkt, moet uiteindelijk Arnoud het veld ruimen.
In het tweede deel is de ik al jaren verder met haar leven; ze heeft twee kinderen met Esmée en een baan als dramadocent. De problemen met de ouders zijn echter nog onverminderd. Ze begint een carrière als schrijfster, maar de verhouding met haar uitgeefster Ida blijkt nogal stroef en dat resulteert uiteindelijk in een overstap naar een andere uitgeverij. Dit alles wordt geïllustreerd aan de hand van talloze kleine voorvallen die moeten aantonen hoe moeilijk de vertelster het heeft met zichzelf en de getroebleerde figuren die haar wereld bevolken. Het lijkt wel alsof alleen Esmée op een normale manier met haar om kan gaan, alle anderen slagen er keer op keer in de ikfiguur onheus te bejegenen en te kwetsen. Hierbij is zijzelf iedere keer het onschuldige slachtoffer dat pijnlijk wordt verrast door alle schofferingen. Vooral op het einde, als de lezer allang ziet aankomen dat de relatie met Ida niet meer te redden is, gaat deze verregaande onnozelheid irriteren.
Ergernis wekt ook de afgezaagdheid van haar zinnen. Als haar vader dood is: ‘Het bleef stil. Maar niet omdat ik mijn vader had laten weten dat ik genoeg had van zijn verplichte telefoontjes. De relatie met mijn vader was definitief beëindigd, terwijl er nog zoveel onbesproken was.’ Over haar eerste keer seks met Esmée: ‘... maar dat was enkel lust geweest. Nu was er veel meer. Ik had zo lang naar haar verlangd. Ik liep naar haar toe. Al die jaren had ik gezocht om dit te vinden.’
Als kinderboekenschrijver heeft Slee geleerd hoe je een verhaal vlot moet vertellen, en De toegift leest inderdaad snel weg. Maar de ikfiguur komt dusdanig naïef over dat de lezer ieder medeleven al ver voor het einde van het verhaal heeft verloren, en dat gebeurt in proza dat alle fantasie en inspiratie ontbeert. Er is te veel mis met dit boek om daar overheen te kunnen lezen.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
