Christophe Vekeman
Een borrel met Barry
(2005)
Arbeiderspers
221 pagina's
€ 16.95
ISBN 9789029562607
Steun Recensieweb en koop dit boek bij Athenaeum (24-uurslevering)
oordeel
(4/5)
elders op recensieweb
Overpeinzingen van een neuroticus
recensie van Lege jurken
Geslaagde waanzin in een onzinnig zelfhulpboek
recensie van 49 manieren om de dag door te komen
andere recensies
Messias zonder volgelingen verandert alcohol in water
door Maartje Kunnen, 23 oktober 2005
De hoofdpersoon van de roman Een borrel met Barry is Sebastiaan Krops, een schrijver die nog nooit een boek heeft gepubliceerd en nauwelijks een paar vellen papier heeft volgeschreven. Om aan de kost te komen geeft hij les in romanschrijven op een avondschool. Hij zit helemaal niet lekker in zijn vel en is bezig aan de alcohol te geraken. Op een dag drinkt hij thuis, als zijn vrouw al naar bed is, in zijn eentje een fles whiskey leeg. Hij vult de fles voor de helft weer met water, zodat zij het niet zal merken, want zij heeft een frisse afkeer van alcohol. Dit is ook de reden dat hij J&B drinkt, want dat zit in een groene fles. Wanneer een paar dagen later de zus van zijn vrouw en haar nieuwe liefde Barry op bezoek komen, komt hij in de problemen. Barry blijkt namelijk wel een borrel te lusten…
Dit voorval is het begin van een reeks gebeurtenissen die een wending zullen geven aan het gezapige leven van Krops. Barry zal zonder het zelf volledig te beseffen het bestaan van de schrijver in spe overhoop halen.
In het begin lijkt de roman een treurige vertelling over een man die trouw blijft aan zijn beloftes, ook al is hij vergeten waarom hij ze heeft gedaan en zijn ze bezig hem te verstikken. Krops’ huwelijk is een heel triest gebeuren. Zijn vrouw begint hem te verafschuwen, maar wil dit voor geen geld aan de buitenwereld toegeven en vooral niet aan haar moeder. Tussen de echtgenoten is van seks nauwelijks nog sprake, ze communiceren langs elkaar heen en drijven steeds verder uit elkaar. Ze zijn pas rond de dertig, maar in al hun levensmoeheid doen ze veel ouder aan. De beklemming neemt elke pagina toe en ontsnappen lijkt niet mogelijk. Langzaamaan gaat de treurige vertelling echter over in een klucht. Er hangt suspense in de lucht en er ontstaan ‘Theater van de lach’-achtige situaties. De personages proberen allerlei dingen verborgen te houden voor elkaar, weten van elkaar niet wat ze weten en zijn bang dat de anderen hen doorhebben. Het einde is een compleet drama, waarbij Krops elke grip op de zaak heeft verloren en alles anders is dan het leek.
Op de achterflap wordt als aanprijzing een tweeëntwintigtal figuren genoemd – en niet de minsten – uit de wereld van de literatuur en de film, met wie Vekeman in de pers werd vergeleken. Op basis hiervan was mijn verwachting toen ik het boek begon te lezen vrij hoog.
Vekeman heeft deze verwachting waargemaakt. Het is spannend tot op de laatste bladzijde. Daarbij is het in en in tragisch, maar er valt, zoals bij elk tragisch verhaal, ook hier en daar wat te lachen. De vergelijking met de Coen brothers is zeker op zijn plaats. In deze bizarre vertelling wordt aandacht besteed aan details die de hoofdpersonen menselijk maken en tegelijk iets lulligs geven. Het is een stelletje onnozelaars bij elkaar, die op hun manier toch erg hun best doen om iets van het leven te maken.
Het verhaal is zowel realistisch als absurd. Het maakt je opgelucht dat je eigen leven niet zo triest is, al begin je hier soms lichtelijk aan te twijfelen. Misschien is het begin van het einde al in gang gezet.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
