Henry Sepers
De Zondaars
(2005)
Arbeiderspers
212 pagina's
€ 16.95
ISBN 9789029563031
Steun Recensieweb en koop dit boek bij Athenaeum (24-uurslevering)
oordeel
(2/5)
andere recensies
De sladood met de dikke pik
door Maarten Rommens, 27 november 2005
De zondaars is de nieuwe roman van Henry Sepers, die eerder Bedachte stad (1997) en Superlive (2001) schreef. In De zondaars staat het leven van Jurre van Lier centraal. Samen met Mirza woont hij zo’n vijfentwintig kilometer van Amsterdam in het polderdorp Zuidweststad. Hier vult hij zijn dagen met zwemmen in de plas voor zijn huis en poseren voor zijn vrouw. Zij heeft zich volledig op haar carričre als schilder gestort en heeft Jurre, als levend Giacomettiportret, uitverkoren als model. Dagenlang staat hij strak in de houding voor haar.
De roman bestaat uit vijf delen, onderverdeeld in hoofdstukken. Ieder deel opent met een dichterlijk stukje tekst, dat ontsproten lijkt te zijn uit het brein van Jurre, een zelfgeknotte schrijver. In de eerste helft van de roman is Jurre een onzekere en breekbare man, die in vele opzichten afhankelijk is van Mirza. Ze leven van de erfenis die zij heeft opgestreken, zij bepaalt wanneer ze vrijen en legt hem in al zijn naaktheid vast op het doek zoals zij dat wil. Dat alles verandert als hij besluit te gaan lesgeven op een vooruitstrevende middelbare school, (positief mee opdenken en ‘leerlingen produceren geen lawaai, maar leerruis’).
Hier raakt hij geobsedeerd door Myrthe Palm, in wie hij zijn overleden dochtertje Lynn herkent. Als Jurre er achter komt dat Myrthe begluurd wordt door een docent, eigent hij zich de macht toe die hij thuis mist. Hij boort zijn vermoedde talige talent aan en schrijft zijn wiskundecollega Veerman de vernieling in.
Het doel van Sepers is geweest het karakter van de Jurre als een ui af te pellen, steeds dichter tot de kern te komen en zo het verhaal te laten ontsporen. Van jongensachtige slungel tot krankzinnige gek in 200 bladzijden. Maar is Sepers hierin geslaagd?
Doordat de roman – op een enkele uitzondering na – is geschreven vanuit het perspectief van Jurre, kan Sepers op een zeer treffende manier de docenten en het leefklimaat binnen een middelbare school neerzetten. Bijvoorbeeld de ongemakkelijke eerste kennismaking waarbij Jurre ronddrentelt door de aula in een veel te duur Italiaans designkostuum en nog niemand kent. ‘Pluksgewijs stonden de collega’s in de grote ruimte. Ze vormden kleine kringetjes, ondoordringbare bastionnetjes. […] Hij zocht naar een opening in een van de groepjes, maar de ruggen vormden een aaneengesloten muur van vlees. Gelukkig kon hij taart eten. Hij concentreerde zich op zijn vorkje, dat maar weinig houvast bood in het kruimelige deeg.’
Jurre schat zijn antagonisten steeds juist in, nooit heeft hij het mis. Dit doet hem nadenken over zijn eigen situatie. Hij gaat steeds vaker in de logeerkamer slapen nadat hij over mededocenten heeft geconstateerd: ‘Je voelt de schimmellucht in hun huwelijk’.
Door de scherpzinnigheid van Jurre wordt het hele verhaal gestuurd door de gebeurtenissen en niet door de psychologische ontwikkeling van de personages. De schaduwzijde van Jurre en zijn gevoelens en gedachten over de dood van zijn dochter komen niet voldoende uit de verf, daardoor moet Sepers naar het einde toe steeds vreemdere bokkensprongen uithalen om de aandacht van de lezer vast te houden. In hoog tempo volgen de gebeurtenissen elkaar op. Deze roman is als een kleine jongen die met de groten wil meeknikkeren. Jurre van Lier blijft ‘die sladood met de dikke pik’ en wordt nooit de ‘twisted mind’ die Sepers voor ogen had.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
