Papieren persiflage bijt niet
door Suzanne Verkoren, 11 januari 2006
Op het omslag prijkt een hond met een microfoon voor zijn neus, en daarnaast een logo waarin staat ‘Een beestachtige talentenjacht’. Eén ding is gelijk duidelijk: Idogs van Manon Spierenburg is een papieren persiflage op het populaire televisieprogramma Idols. In Spierenburgs Idogs gaat het echter niet om een zoektocht naar nieuw, jong zangtalent, maar naar een hond; een acterende speurhond om precies te zijn. De prijs die de winnaar wacht, is de hoofdrol in een televisieserie over een Amsterdamse politiehond.
Hoofdpersoon is Nico Ambachtsheer, saxofoniste in een coverbandje genaamd Bonhomme. In het eerste hoofdstuk wordt Nico door zanger en bandleider Lex in Duitsland uit de bus gezet na een optreden. Lex was ook Nico’s vriendje, en al snel blijkt dat ze niet alleen de bus, maar ook de band en zijn huis is uitgezet. Langs de kant van de Duitse snelweg vindt ze een hondje, dat ze besluit te houden. Terwijl Nico, terug in Amsterdam, haar leven weer op de rails probeert te krijgen, vindt ze een advertentie voor het programma Idogs en ze besluit met haar hondje, dat ze Wimmel heeft genoemd, mee te doen aan de voorrondes.
Volgens de flaptekst is Idogs ‘een bijtende satire’, maar dat is het boek eigenlijk helemaal niet. De vergelijkingen met Idols zijn te overduidelijk en te flauw om voor bijtende satire te kunnen doorgaan. Juryvoorzitter Bartjan Koeneman en jurylid Jet Marx, moeten overduidelijk Henkjan Smits en Jerney Kaagman verbeelden. Hun gevleugelde uitspraken (‘Je eigen ding doen’, ‘X-factor’, ‘Bling bling’) vliegen je voortdurend om de oren, maar dat zijn toch weinig scherpe observaties die iedere kijker zelf ook wel in de gaten heeft. Bovendien is het verhaal wel erg flauw en voorspelbaar. Natuurlijk vindt Nico het hele programma Idogs en alles wat erbij komt kijken maar niks, maar natuurlijk blijkt Wimmel wel een voorbeeldige speurhond en haalt Nico de finale als publiekslieveling. En natuurlijk krijgt ze aan het eind van het verhaal een nieuwe relatie met de jongen die ze aanvankelijk maar een brave sukkel vond, maar die uiteindelijk precies blijkt te zijn wat ze zoekt.
Spierenburgs stijl is direct en gevat, soms grof en soms grappig en dat maakt dat het boek heel vlot leest. De lezer wordt getrakteerd op zinnen als ‘Hoor eens, ik heb een leuk, succesvol leven besteld, dus wat moet die troep voorstellen die ik hier opgeserveerd krijg?’ Wel jammer dat daar dus spelfouten in staan: ‘opgeserveerd’ in plaats van ‘geserveerd’. De beeldspraak die Spierenburg gebruikt is bovendien niet altijd even geslaagd. Wat te denken van de frase ‘Mijn eierstok slaat een slag over’ op het moment waarop Nico Wimmel langs de kant van de weg vindt?!
Idogs is Spierenburgs tweede roman. Ze debuteerde in 2004 met De Zeepfabriek, een boek dat zich ook al rond de Hilversumse televisiewereld afspeelde. Dat is niet zo verwonderlijk, want Spierenburg is zelf uit die wereld afkomstig. Als scenarioschrijfster schreef ze onder andere voor Baantjer en Rozengeur & Wodka Lime. Daarnaast werkte ze in de projectleiding van Goede Tijden, Slechte Tijden. Het is best verfrissend dat zij ‘het wereldje’ in boekvorm op komische wijze probeert te beschrijven, maar Idogs had iets scherper mogen zijn. Nu is het een flauwe en voorspelbare roman, die gelukkig wel vermakelijk is en vlot wegleest.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
