Tatjana van Zanten
Een man voor mijn moeder
(0)
De Bezige Bij
224 pagina's
€ 10,00
ISBN 9789060056967
Steun Recensieweb en koop dit boek bij Athenaeum (24-uurslevering)
oordeel
(3/5)
Kommer en kwel in de bemiddelingsindustrie
door Judith Mulder, 8 maart 2006
“Tijdens het hoofdgerecht vertel ik mijn moeder over het dagboek dat ik al een hele poos bijhoud. Ze weet daarvan, en ook dat ik overweeg om het uit te werken in boekvorm. Maar ze heeft die opmerking, misschien wel net als ik tot onlangs, niet serieus genomen. ‘Dat is toch niet interessant. Wie wil dat nou weten?’”
Tatjana van Zanten zelf dacht hier echter anders over. Zij besloot de belevenissen van haar moeder, volgend op het vertrek van haar echtgenoot, aan het papier toe te vertrouwen, in de overtuiging dat dit relaas wel degelijk interessant genoeg zou zijn voor een groot publiek.
Van Zanten heeft er inderdaad goed aan gedaan dit debuut uit te brengen. Hoewel Een man voor mijn moeder in eerste instantie niet meer lijkt te omvatten dan (weer) een variant op het klassieke gegeven man verlaat vrouw, zorgt de auteur er juist door haar humoristische en persoonlijke, liefdevolle stijl voor, dat dit boek bij de lezer beklijft.
Van Zanten probeert naast haar drukke baan en de zorg voor haar kinderen haar ontredderde moeder op te vangen. De moeder besluit niet lang alleen te willen blijven en samen met haar dochter begint zij aan een moeizame speurtocht naar de ideale man. De dochter schrijft diverse reacties op contactadvertenties, de moeder gaat vervolgens doelgericht op haar prooi af. Deze zoektocht kent echter vele haken en ogen. De man die zichzelf omschrijft als ‘een beetje te kaal en een beetje te dik’ blijkt in de praktijk een enorme dikkerd te zijn; de man die op zoek is naar een lieve vrij- en reislustige vrouw is, blijkt tijdens de eerste date toch vooral bezeten van het eerste deel van zijn opgegeven omschrijving. En ook een volgende kandidaat, de Mug, laat het afweten; hij is toch nog te veel aan zijn ex-vriendin gehecht. Kortom, kommer en kwel in de bemiddelingsindustrie.
Daar komt nog bij dat de moeder in deze zwaar weer periode afscheid moet nemen van haar beste vriendin Inge, die aan een ongeneeslijke ziekte lijdt. En dan hebben we het nog niet eens over de exen van de moeder die zo nu en dan op het toneel verschijnen. Allereerst Thomas, die haar ooit gedumpt heeft, maar toch zo nu en dan weer opduikt. En haar ex-man. Hij is ervandoor gegaan met een jong Balkanbruidje, dat voor de nodige problemen zorgt. Hij probeert zijn nieuwe vrouw te ontlopen en zoekt steeds vaker zijn toevlucht bij zijn ex-vrouw. Ellende alom dus.
Toch heeft het er alle schijn van dat het tij na de eerste honderd bladzijden keert. Het lijkt er namelijk even op dat moeder en dochter beet hebben. Helaas, de moeder blijkt toch ook nu niet volledig aan het gewenste profiel te voldoen. Het hele proces begint opnieuw; het valt werkelijk niet mee om de ware te vinden. Hoewel de moeder op een gegeven moment vertelt dat ze ‘sex-appeal’, ofwel sjans, had tijdens haar laatste wandeling, blijkt de nood in vrouwenland toch behoorlijk hoog. Zelfs zo hoog, dat de moeder ‘auditie’ moet doen. Hoewel ze door de brievenselectie is, moet ze nu tijdens een etentje de concurrentie met veertien andere gegadigden aangaan. Hierna zal het oordeel geveld worden en zal blijken of zij haar auditie naar tevredenheid heeft uitgevoerd. Keer op keer lopen deze uitjes echter op niets uit.
De verveling moet dan toch wel toeslaan bij de lezer? Nee, want Van Zanten heeft gelijk als ze op bladzijde 101 schrijft ‘dat misschien het enige lichtpuntje in de duisternis der omstandigheden is: de verhalen waar mijn moeder van haar afspraakjes mee terugkomt. Ze verzachten de problemen. Sterker, ze zijn verslavend.’
Die verhalen van de afspraakjes zijn weinig diepgaand, maar toch zijn ze inderdaad boeiend genoeg om aan het publiek toe te vertrouwen. Interessant door de vaart van het verhaal, de luchtige manier waarop de dochter haar moeder aan de man probeert te brengen, het vlotte taalgebruik en bovenal door Van Zantens humoristische schrijfstijl. Tatjana volgt alle afspraakjes van haar moeder nauwgezet, dus ook die met ‘meneer Zonder-Goois-te-zijn’, een meneer van 73 jaar oud. “‘En hoe zat het met dat 73?’ vraag ik als we binnen verder praten. ‘Zo zag hij er niet uit. Wat een stuk! Godsamme!’ ‘Dat meen je niet?’ ‘Kind!’ Ze kijkt omhoog naar het plafond en legt een gespreide hand op haar borst.”
De moeder is steeds tevredener met haar eigen leventje, kan weer op eigen benen staan, en raakt steeds minder wanhopig. Even lijkt het boek behoorlijk nietszeggend te eindigen. Het mag en kan toch niet waar zijn dat een zoektocht naar de ware van ruim 250 bladzijden eindigt met de moralistische boodschap ‘alleen kan ook fijn zijn’?!? Nee, gelukkig niet. Van Zanten gaat door met haar zoektocht totdat haar missie geslaagd is en eindigt met de woorden: ‘Aan alle dochters, zoons, zusters, broers, neven, nichten, vrienden, kennissen, collega’s en buren van die ene man, die ook op zoek is, net als mijn moeder, die bij haar past, zoals zij bij hem past, die vooruit wil, verder, samen met haar, vraag ik: help hem een handje, laat me weten waar hij is. Schrijf me. Doe het voor hem. Doe het voor mijn moeder. www.eenmanvoormijnmoeder.nl. Geef het door!’ En het boek mist zijn uitwerking niet: de website bevat een heus forum, waarop meerdere mannen zich al hebben aangeboden!
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
