Recensieweb. Nieuwe literatuur. Nieuwe gidsen.

nieuwste recensies

Lustig schrijft lekker onder invloed

door Luuk van Huet, 19 maart 2006

De aanblik van de verhalenbundel Louter Lustig belooft niet veel goeds. De titel is een niet bijster geraffineerde woordspeling op de naam van de auteur, die tevens als hoofdpersonage fungeert. De voorkant toont een aanzicht van een stad die meer aan Madurodam doet denken dan aan onze trotse hoofdstad, en om de onnozelaars onder ons in te peperen dat er bij het leven zal worden gerampetampt, is een ietwat rudimentaire afbeelding van een zomers geklede jongedame toegevoegd. En dan wordt ook nog eens duidelijk dat Herman Lustig in het dagelijks leven redacteur is van wat de achterflap eufemistisch ‘een gerenommeerde mannenglossy’ noemt, maar wat op zijn boerenfluitjes gewoon door het leven gaat als het pornoblad Penthouse. De verwachtingen, mag ik wel voorzichtig stellen, waren niet al te hooggespannen.

Gelukkig blijkt de enige associatie die Louter Lustig met het woord ‘ruk’ oproept te maken te hebben met de snelheid waarin het geheel uitgelezen is. En tijdens die niet onafzienbare tijdsspanne die het boek vergt om het van kaft tot kaft te lezen, word je als lezer ook nog eens alleraardigst vermaakt. In een twaalftal verhalen voert Lustig de lezer door enkele episodes van het leven van zijn alter ego, waarin drank, dames en diverse andere genotsmiddelen een grote rol spelen. En gelukkig is Lustig slim genoeg om niet ieder vrouwelijk personage dat zijn pad kruist op te voeren als een naar hem lustend krols deerntje, waardoor het door mij gevreesde seksisme nog alleszins meevalt.

Sterker nog, door zichzelf enkele malen stevig voor tampeloeres te zetten, weet Lustig snel de sympathie van de lezer te winnen. Goed, deze bundel zal hoogstwaarschijnlijk niet snel het favoriete boek worden van Opzij-lezend Nederland, maar Lustig voert wel een stel onafhankelijke, stoere vrouwen op in zijn verhalen. Zo onafhankelijk en stoer, dat niet echt duidelijk is wat al die vrouwen in onze held zien. Misschien is dat het grootste gebrek van Louter Lustig: dat de protagonist niet heel erg goed uit de verf komt, waardoor het boek zelf ook ‘louter’ aan de oppervlakte blijft.

Desondanks blijft dit een prettig weg te lezen verhalenbundeltje, waarin vooral het taalgebruik van Lustig bij vlagen imponeert. Een viertal keren bevindt onze hoofdpersoon zich in een roes, hetzij door alcohol of haar neveneffecten, hetzij door psychofarmaca, en tijdens deze hallucinante buien weet Lustig met een aan poëzie grenzende eloquentie en overtuigingskracht te schrijven. Ik wilde Herman Lustig sowieso aansporen om verder te gaan met zijn literaire queesten, maar ik kan hem nog sterker aanraden om in het vervolg nog slechts onder invloed van geestverruimende middelen te figureren in zijn eigen verhalenbundels.

Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.

Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.

Dit artikel is geprint van Recensieweb - www.recensieweb.nl.

Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.