Aardig voor de schoolkrant
door Henk Bergman, 28 maart 2006
De verhaaltjes die Onno Weggemans heeft gebundeld in Oponthoud (dezelfde titel als een roman van Jan Siebelink uit 1979) zijn van schoolkrantniveau. Ik zou ze graag hebben ingeleverd bij de redactie toen ik zelf – lang geleden – regelmatig aandrang had om mijn schoolgenoten te confronteren met mijn literaire aspiraties. En ik moet me al sterk vergissen als mijn bijdragen in dat geval niet met instemming zouden zijn begroet. Het is zelfs geenszins uitgesloten dat ik een prijs zou hebben gekregen als ik één ervan zou hebben ingestuurd voor het jaarlijkse verhalennummer. Maar om dit soort bedenksels officieel uit te geven als de auteur de achttien ruimschoots is gepasseerd, vind ik eigenlijk ongepast.
Ik ontsla mezelf in dit geval van een van de taken die een recensent gewoonlijk heeft: de inhoud van een boek weergeven. Wat moet je met acht verhaaltjes in koeienletters, die bij elkaar net zestig kleine pagina’s beslaan? Oké dan, ik ga toch even in op het titelverhaal. Dat gaat over de relatie van de hoofdpersoon met een zekere Hanna, afkomstig uit een niet nader genoemd Zuid-Europees land. De ik-figuur denkt haar na jaren weer terug te zien als hij op het centraal station in Amsterdam wacht totdat een technisch mankement aan zijn trein is verholpen. Het is vijf jaar na zijn eerste ontmoeting met Hanna. ‘Inmiddels weet ik niet meer hoe onze kennismaking is verlopen,’ schrijft Weggemans. Om vervolgens precies te beschrijven hoe de kennismaking verliep. En ook hoe hij daarna met haar door het land reed, haar tijdelijk verliet, weer bij haar terug kwam en haar (zonder afscheid te nemen!) weer verliet. Dan wordt de reden van zijn vlucht naar het verre land duidelijk: de hoofdrolspeler is een dienstweigeraar. Terug in Nederland moet hij als compensatie in een jeugdherberg gaan werken. Vanaf dat moment gaat het snel bergafwaarts. Tenminste, hij raakt aan de drank en de drugs. Eén keer nog keert hij voor korte tijd terug naar Hanna. Maar het wordt natuurlijk niks. Weer in Nederland volgt al snel opname in een psychiatrische inrichting.
Wie vindt dat een verhalenbundel een herkenbare thematiek moet hebben, kan na lezing nog even nadenken over het ‘verbindend principe’ in Weggemans’ vertelsels. Ik heb het niet gedaan, want ik had eigenlijk geen zin om nog meer tijd aan dit ondermaatse werkje te besteden. Wel kan ik nog melden dat Weggemans ook al geen stilistisch wonder is. Zijn treinen ‘tuffen op een sukkelgangetje door de weilanden’, zijn zeelucht is natuurlijk ‘zilt’ en zijn journalist Karel – die vaak duizelig wordt – is gelukkig ook altijd ‘zo weer het mannetje’.
Het titelverhaal neemt ruim achttien bladzijden in beslag: bijna een derde van het boekje. Voor de andere zeven verhalen blijft daarmee weinig ruimte over. Ook daarvoor geldt (hoewel niet eens voor alle zeven): aardig voor de schoolkrant. Maar ik ben al zo lang van school af.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
