Arthur Umbgrove
Midden op de weg, zo hard mogelijk
(2007)
Contact
303 pagina's
€ 19.90
ISBN 9789025425548
Steun Recensieweb en koop dit boek bij Athenaeum (24-uurslevering)
oordeel
(3/5)
andere recensies
Hard door de bocht
door Max Gortzak, 9 juni 2006
‘Sinds mijn grootvader overleden is, hoef ik niet meer te werken. Ik heb wat geld geërfd. Een heleboel geld eigenlijk. Bakken met geld om precies te zijn. Via ingewikkelde constructies met vruchtgebruikrekeningen die ik niet helemaal begrijp, maar wat ik wel snap is dat ik alles kan kopen wat ik wil: een helikopter, een tennisbaan, een tweede huis, een paard, aandelen, goud, een Hummer.’
De hoofdpersoon van deze roman valt samen met de schrijver Arthur Umbgrove, die in het dagelijks leven werkzaam is als cabaretier en zanger. Met zijn cabaretprogramma’s won hij een aantal prijzen en hij was met onder andere Raoul Heertje betrokken bij de oprichting van de Comedytrain. Daarnaast bracht hij al een aantal cd’s uit. Midden op de weg zo hard mogelijk is zijn literaire debuut.
Het verhaal bestaat uit meerdere lagen. De eerste bestaat uit een speurtocht naar het verleden van de grootvader, die in de Tweede Wereldoorlog als spion in Duitsland werkte. Deze verhaallijn wordt afgewisseld met jeugdherinneringen van Arthur en de maatschappelijke onrust anno 2006.
Umbgrove wil een beeld schetsen van het spionageleven van zijn grootvader. Hij slaagt hier maar gedeeltelijk in omdat de spanning te traag wordt opgebouwd en het verhaal over zijn grootvader op de verkeerde momenten wordt onderbroken door fragmenten uit zijn eigen leven die zich in deze tijd afspelen. Hierin schetst Umbgrove de stijgende angst voor terrorisme in Nederland, de toenemende haat tegenover moslims, – wat een contrast vormt met de jodenhaat waar zijn grootvader mee te maken had – en de moord op Theo van Gogh.
De debuutroman van Arthur Umbgrove is geen sterk debuut, maar het zou niet eerlijk zijn om het daar zonder meer op te veroordelen, aangezien het verhaal dat zich in de oorlog afspeelt op zich niet slecht geschreven is. Wellicht ligt dit aan het feit dat hier de meeste fantasie van de schrijver voor is gebruikt. Immers, de moord op Theo van Gogh heeft Umbgrove niet bedacht, en zijn jeugdherinneringen zullen ook meer op feiten berusten.
De schrijfstijl vormt hier en daar nog een struikelblok, iets waar aan gewerkt moet worden, wil Umbgrove ook nog literaire prijzen willen winnen: ‘Ik loop de weg af naar beneden, langs het stationnetje, langs een appartementengebouw en langs een leuk, groot chalet. De onderkant van de muren zijn wit gepleisterd en voor de rest van het huis is donkerbruin hout gebruikt.’
Al met al is het debuut van Arthur Umbgrove een middelmatige roman te noemen die het voordeel van de twijfel krijgt.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
