Alex Boogers
Lijn 56
(2006)
Podium
224 pagina's
€ 16.00
ISBN 9789057590481
bij Athenaeum Boekhandel
(24-uurslevering)
oordeel
(4/5)
andere recensies
Pech en onwil
door Maartje Kunnen, 8 juni 2006
Lijn 56 is een Bildungsroman die zich afspeelt in het Vlaardingen van nu. Hoofdpersoon Erwin Pechstein, die al zijn hele leven aan de zelfkant van de maatschappij vertoeft, komt na een daad met vérstrekkende gevolgen tijdens zijn werk als buschauffeur tot de conclusie dat ook hij iets van zijn leven kan maken. Hij hoeft niet noodzakelijkerwijs te horen bij wat agent Van Eerland noemt ‘schrijnende gevallen aan de ene kant, maar aan de andere kant verdommen ze het om hun leven op de rails te zetten, hoeveel je ze ook helpt, en wat je ook probeert’. Erwin bedoelt het allemaal goed, van egoïsme kun je hem niet betichten. En eigenlijk bedoelen alle personen uit Erwins omgeving het wel goed, maar zoals bekend is de weg naar de hel geplaveid met goede bedoelingen.
Erwins moeder is vroeg gestorven en zijn veel oudere vader had te maken met een kampverleden, waardoor ook Erwin en zijn zus Esther een tik van de molen hebben gekregen. De zus is vroeg uit huis gegaan, waarna vader en zoon bijna twintig jaar samenwoonden. Nu hun vader dood is, komt Esther een tijdje bij hem logeren. Zij heeft altijd van de ene man naar de andere gefladderd en twijfelt nu of ze bij haar huidige geliefde wil blijven. Het leven van broer en zus wordt nog steeds grotendeels door hun overleden vader gedomineerd.
De vader was grofgebekt, wantrouwde bijna iedereen, had in de Tweede Wereldoorlog mensen vermoord en hield van jagen. Hij mag dan met zijn traumatische verleden niet de meest ideale echtgenoot en opvoeder van kinderen zijn geweest, toch merk je dat hij zijn best heeft gedaan. Een van de zussen van de moeder, die jaren geleden pogingen heeft gedaan de kinderen in een pleeggezin te krijgen, geeft dat in haar toespraak op de begrafenis van de vader ook toe. Ze zegt dat ze zich vergist heeft en biedt haar excuses aan. Ook Erwin refereert hieraan in zijn ontwapenende toespraak. Het was niet gemakkelijk met zijn vader te leven, maar hij weet ook niet of een pleeggezin de juiste oplossing was geweest. Mensen vragen zich soms af hoe hij met iemand als zijn vader kon leven. ‘Ik weet daar niks op te zeggen. Het enige wat ik altijd zeg is dat ik daar nooit zo over nadacht omdat hij m’n vader was. Als ik heel eerlijk ben dan is dat het enige antwoord dat ik kan bedenken.’
De roman is gelardeerd met citaten uit populaire tv-programma’s, films en videoclips, die door de hoofdpersoon en de zijnen aan de lopende band bekeken worden. Dat hoor je ook terug in hun manier van spreken. Ondanks of dankzij het feit dat de hoofdpersoon en zijn beste vriend Cobus in het ‘Naamloze Gat’ Vlaardingen wonen, wanen ze zich vaak een van hun tv- of pophelden. Op het moment dat Erwin en Cobus het aan de stok krijgen met een stel motormuizen lees je: ‘We zitten godverdomme in een verkeerde aflevering van Bonanza. De helden sterven vandaag.’ Als hij zijn vriend in het ziekenhuis gaat bezoeken, bedenkt hij dat het misschien net als in The Matrix is. Zijn vriend ligt bewusteloos, maar ontwijkt op dat moment een regen van kogels. En als hij in de rechtszaal door een microfoon moet praten stelt hij zich voor dat hij de zanger van de Kinks is die met zijn bezwete kop ‘Lola’ zingt.
De dood van hun vader heeft Erwin en zijn zus eindelijk bij elkaar gebracht. Ze praten met elkaar en proberen elkaar te begrijpen, iets wat door de hoofdpersoon ironisch wordt geanalyseerd in toepasselijke Oprah Winfrey-termen. Zowel broer als zus maken een ontwikkeling door die hun kijk op het leven verandert. Ze leren hun vader en elkaar na zijn dood op een andere manier kennen.
En inderdaad heeft het allemaal veel weg van een kleffe aflevering van Oprah Winfrey. Maar het Trainspotting-achtige eind-goed-al-goed-einde is zo kitscherig, dat het toch prachtig is.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
