Basje Boer
Kiestoon
(2006)
Arbeiderspers
132 pagina's
€ 14.95
ISBN 9789029563635
Steun Recensieweb en koop dit boek bij Athenaeum (24-uurslevering)
oordeel
(2/5)
Verbinding met veel ruis
door Judith Mulder, 5 september 2006
Anne, Annelies, Andrea, Anke, Audrey, Aafke, Antonie en Alexandra. Niet een willekeurige greep uit het nieuwste voornaamwoordenboek, maar de belangrijkste personen uit het debuut van Basje Boer. De schrijfster, die van oorsprong fotografe is, werkt in negen snapshots het leven van een groepje twintigers uit. Het weergeven van observaties en het beschrijven van sfeerbeelden vormen de hoofdmoot van deze bundel.
In hoofdstuk 0, een introducerend hoofdstuk, passeren alle ‘A-personages’ de revue. In één alinea per persoon wordt een kort fragment – een telefoongesprek, een ontmoeting in de trein, een ogenschijnlijk nietszeggend gesprek bij de kaartjesautomaat op het station – uit het leven van deze twintigers beschreven. In de daarop volgende hoofdstukken werkt Boer die verhalen verder uit. Zo ontmoet Anne een jongen in de trein die met haar aan de noodrem wil trekken, maar ook opeens weer verdwenen is. Andrea geeft een feestje waar iedereen verveeld dan wel zoenend de avond doorbrengt, zoals Sebastiaan. Hij keert in het volgende hoofdstuk terug als broer van Anke, die zich op haar beurt weer voornamelijk met de ladders in haar panty’s bezighoudt. Ondertussen roken de andere personages (veel!), drinken bier en stellen ze zich steeds weer die ene – voor iedereen belangrijke – vraag: ‘wat is het liefste wat iemand ooit tegen je gezegd heeft?’ Hoe verschillend de antwoorden op die vraag steeds ook luiden en hoezeer hun levens ook variëren, hun verhalen raken gaandeweg met elkaar verweven. Dat is bijzonder toevallig, het lijkt, sterker nog, vrij willekeurig.
Eigenlijk maakt dat voor het verhaal niet eens zo veel uit. Het gaat in deze roman louter om de observaties. In een eenvoudige stijl, zonder opsmuk en literaire uitweidingen, beschrijft Basje Boer op filmische wijze telkens een moment uit het leven van deze personages. Er wordt ingezoomd op details, waarbij je als lezer zelf weinig, of eigenlijk niets, meer hoeft in te vullen.
‘Carlo beende zijn kamer uit. In slechts een boxershort. Lotte volgde hem de keuken in. “Wat is er in godsnaam aan de hand?” vroeg ze. Carlo opende de koelkast en zette een pak melk aan zijn mond.
“Bemoei je er niet mee,” mompelde hij en gooide het pak met een boogje in de vuilnisbak.’
Spannend? Nee. Diepzinnig? Ook al niet. Helemaal niet zelfs. En het is maar goed ook dat Basje Boer met dit debuut niet meer hééft willen bereiken. Ze levert geen zwaarwichtige commentaren in verheven stijl of diepzinnige visies over de zin van het leven. Ze pretendeert niets. Ze laat zien dat haar personages twijfelen, zoeken en verlangen. Dat deze zoektocht niet vlekkeloos verloopt en vaak ook absoluut niet duidelijk is waarom de personages doen wat ze doen (ik denk aan een voorstel om vanuit het niets aan de noodrem in de trein te trekken) veroorzaakt ruis; ruis in hun levens, maar ook ruis in het verhaal. De verbinding had scherper mogen zijn, want deze onbeantwoorde vragen zorgen voor onduidelijkheid. Wel wordt duidelijk dat ze op zoek zijn naar liefde en vriendschap, en dat dat vaak onmogelijk blijkt te zijn. Aan het eind van ieder fragment zijn ze, net als ik, niets verder gekomen. Niet wijzer, niet gelukkiger. Nog altijd zoekend.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
