Wiegertje Postma
Vijf strippen
(2006)
Rothschild & Bach
160 pagina's
€ 12.50
ISBN 9789049950293
Steun Recensieweb en koop dit boek bij Athenaeum (24-uurslevering)
oordeel
(5/5)
elders op recensieweb
Schaduwjury: Een zomer lang op zoek naar het beste debuut
opiniestuk
Schaduwjury: het oppervlakkige tijdsvacuüm van de bus
opiniestuk
andere recensies
Vijf strippen = vijf sterren
door Luuk van Huet, 2 maart 2007
Stel je eens voor dat je een negentienjarige jongedame zou zijn. Voor enkelen in ons midden een horde die nog genomen moet worden, voor anderen (waaronder ondergetekende) bij gebrek aan een tijdmachine en ingrijpende chirurgie slechts een gedachteoefeningetje. Welnu, voor een meisje van negentien zijn er diverse carrièreopties beschikbaar. Is zij welgevormd van lijf en leden en heeft ze de neiging haar slip ietwat omlaag te trekken met een ondeugend vingertje, dan schopt ze het zo tot het Buurmeisje van het jaar in Bob’s Party Saloon. Heeft zij een bewonderenswaardige hoeveelheid grijze materie in haar hoofd (al dan niet in combinatie met een aanlokkelijk gestel), dan kan ze kwantum mechanica gaan studeren.
Wiegertje Postma schreef echter op negentienjarige leeftijd een briljant debuut dat de literaire dromen van menig toekomstig auteur zal verbrijzelen.
Postma is net zoals Renske de Greef en Jan Hoek van Ja/Nee afkomstig uit de gelederen van Spunk (ik voorzie hier een stroming, literatuurwetenschappers!) en was tevens columniste voor NRC Handelsblad.
Vijf Strippen is een ‘streekbusroman’ waarin de beslommeringen van een selecte groep openbaar vervoergebruikers gedurende drie ritten op drie achtereenvolgende dagen worden beschreven. Onder de passagiers bevinden zich een voormalige leadzanger van een metalband, een verminkte vrouw, een zelfbenoemd geheim agent en de dorpshomofiel, om maar eens wat te noemen.
Postma weet in haar roman haarfijn de kleinburgerlijke, benepen sfeer van de provincie in het algemeen en die van het regionale openbaar vervoer in het bijzonder te schetsen, waarbij ze geen grootstedelijke arrogantie vertoont maar juist zelfs voor haar meest leipe personages sympathie weet op te wekken.
Een van de knapste wapenfeiten van het boek is dat Postma erin slaagt om al deze personen een eigen karakteristieke stem mee te geven, waarbij vooral opvalt hoezeer de conversaties die de mensen met elkaar voeren verrijkt worden door de hersenkronkels van de afzonderlijke gesprekspartners in hun weergaven van de woordenwisselingen. Het is nog net geen Rashomon, maar het komt aardig in de buurt, en levert bij vlagen hilarische taferelen op.
De lichtvoetigheid en het frivole schrijfplezier dat in Postma’s debuut zelfs tijdens de meest meelijwekkende levensverhalen van de buspassagiers weet op te duiken werkt aanstekelijk. Ik mag hopen dat er een legioen jonge schrijfsters opduikt die door Postma geïnspireerd zullen worden.
Met Vijf Strippen profileert Postma zich als een uitermate veelbelovend schrijftalent dat de volle aandacht van literatuurrecensenten en lezers verdient en die hopelijk ook krijgt.
Nou goed, Wiegertje, één puntje van kritiek dan: Waarom deed je na al die briljante vondsten niet iets onverwachts met de Yellow Submarine-dame?
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
