Leo Pleysier
De Latino's
()
De Bezige Bij
174 pagina's
€ 16.50
ISBN 9789023425298
bij Athenaeum Boekhandel
(24-uurslevering)
oordeel
(4/5)
elders op recensieweb
recensie van De Latino's
Schrijver blijft aan de oppervlakte
recensie van Dieperik
andere recensies
Geen medelijden voor Andes-fiasco
door Marjon Kranenbarg, 11 juli 2007
‘Afrika is gemakkelijker dan Latijns-Amerika.’ Met deze alleszeggende zin begint Leo Pleysier zijn nieuwste boek dat verhaalt over een jong Belgisch stel dat altijd al als heimelijke droom heeft gehad om ‘goed werk’ te gaan doen in Latijns-Amerika. Door deze obsessie worden zij door hun studievrienden zelfs de Latino’s genoemd. Pleysier beschrijft het met onverholen scepsis en een aanstekelijke luchtigheid bij mislukkingen.
Het feit dat een bepaald continent ‘makkelijker’ kan zijn dan een ander, het feit dat het zo moeilijk is om aan een goed doel deel te nemen voor een paar jaar in het buitenland, het feit dat Toon eigenlijk aan de onderneming begint in een versierpoging om Anna te krijgen en het feit dat het allemaal uitloopt op een bijna angstaanjagende weddenschap met een bevriend stel. Alles wijst erop dat Anna en Toon verkeerd bezig zijn. De lezer ziet het al van mijlenver aankomen en Pleysier speelt dan ook vooral niet op de spanning, maar op deze voorspelbaarheid in. Dat geeft het karakter aan het boek.
‘Een mooi plan, een goed plan, een stout plan, een sympathiek plan, een aantrekkelijk plan. Daar niet van. Alleen is er nog altijd niets van terechtgekomen tot nu toe. De realiteit zit dwars en de werkelijkheid wil niet mee. Hoe lang nog? Het ziet er voor Anna en Toon allemaal niet zo best uit nee. Hun lang gekoesterde ambitie, hun grote toekomstproject dreigt alleen maar een fictie te blijven. Een hersenschim. Een fantasie. Een misrekening. Een fiasco. Daar ziet het hoe langer hoe meer naar uit. Teleurstelling en ontgoocheling loeren al om de hoek.’
Uiteindelijk lukt het het stel dan toch om in een klein bergdorpje in Ecuador terecht te komen om daar hun droom uit te werken. Zonder eromheen te draaien weet Pleysier het sublieme landschap te beschrijven zodat de lezer uiteindelijk als een adelaar over de situatie uitkijkt en eigen inschattingen kan maken van het leven van Anna en Toon. We zien hoe ze worden opgenomen in de gemeenschap en het geluk lacht hen toe. Totdat ze hun eerste kindje verliezen. De arts neemt niet eens de moeite om er goed naar te kijken, er gaan immers zoveel kinderen dood in dat gebied. Pleysier houdt vast aan de toonzetting van het boek, waar dat hier wellicht iets te veel van het goede is. Een beetje gevoel, empathie voor die arme Toon en Anna kunnen we toch ook wel opbrengen?
‘Het allermooiste kindje wordt vervolgens begraven op een kleine, terrasvormige met stenen ommuurde hoogte die zich boven Calistos verheft. […] Zo erg. Zo onrechtvaardig. Zo schrijnend. Zo triest. En toch. Wat had het een fraaie en bekoorlijke beelden kunnen opleveren als een buitenstaander op het idee was gekomen om met een camera achter deze begrafenisstoet aan te lopen om deze teraardebestelling op film vast te leggen. Want het is toch werkelijk prachtig: het majestueuze Andelandschap met daarin een minuscuul bergdorp vanwaar een kleurrijke stoet indianen zich langs een smal pad naar de hogerop gelegen begraafplaats begeeft.’
En dat is nog maar het begin van de ellende. In de epiloog blikt Anna achttien jaar later met weemoed terug op haar tijd in Calistos door een reis naar Ecuador. Zonder dat ik teveel weg wil geven van het verhaal: de inwoners van het bergdorp zijn niet heel blij haar te zien.
Pleysier goochelt met woorden en voert de lezer mee in zijn gedachtegang. Alle zinnen kloppen, lopen, vloeien. Korte en krachtige zinnen worden afgewisseld door een verhalende schrijfstijl met werkelijke juweeltjes van lange zinnen. De herhaling is zijn grootste vriend en slijt het cynisme erin. Het zorgt ervoor dat er een duidelijke afstand tussen de lezer en de verteller aan de ene kant en Anna en Toon aan de andere kant ontstaat. Pleysier bewijst zich hier wederom als een meesterlijke verteller die het presteert je mee te voeren naar een richting die je eigenlijk zelf niet wilt. Met deze cynische vorm geeft de alleswetende verteller het boek extra karakter en alleen dat al is het lezen waard.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
