Judith Visser
Tinseltown
(2007)
Passage
212 pagina's
€ 16.90
ISBN 9789054521754
Steun Recensieweb en koop dit boek bij Athenaeum (24-uurslevering)
oordeel
(1/5)
andere recensies
Fok!
Boekenwurm en Pleeg
Vrouw.nl
deadline.nl
leestafel.info
Literair klatergoud
door Nelienke van Eijsden, 29 november 2007
Judith Visser debuteerde vorig jaar met haar roman Tegengif, het eerste deel van een trilogie. Wanneer de hoofdpersoon Kim ontdekt dat haar vriend een ander heeft, besluit ze zich op onorthodoxe wijze te wapenen tegen toekomstig hartzeer; ze wordt prostituee in de hoop een walging te vinden die voor de rest van haar leven kan werken als tegengif tegen de liefde. In Tinseltown zien we Kim weer terug, niet als vrouw van lichte zeden, maar als succesvol schrijfster van het boek Tegengif.
Na het verschijnen van haar debuutroman maakt Kim kennis met de keerzijde van het schrijverschap; elke woensdag ontvangt ze dreigbrieven van een zekere W. Wanneer Kim besluit er even tussenuit te gaan om te ontvluchten aan de dreigbrieven én na te denken over haar relatie met de getrouwde Manuel, krijgt ze een uitnodiging van haar vriendin Patricia om naar Hollywood, de stad van klatergoud (‘Tinseltown’), te komen. Maar als Kim op het vliegveld arriveert, komt Patricia niet opdagen. Ze besluit een hotel te boeken en vanuit daar op zoek te gaan naar haar vriendin.
De hele zoektocht is een drama, en niet alleen voor Kim. Alles is een aaneenschakeling van clichés. Ze is altijd op het verkeerde moment op de verkeerde plek, alle mannen zijn hitsig, taxichauffeurs zijn geschift en vrouwen hebben behalve anorexia en een cocaïneverslaving ook nog een abonnement op de plastisch chirurg.
‘Ik ging de achterste ruimte binnen en toen ik klaar was en naar de kranen toeliep zaten ze er nog. Het blonde meisje schoof juist een bezwete pluk haar naar achteren en gaf het spiegeltje door aan haar vriendin. Ze was zo mager dat de sleutelbeenderen bijna boven haar schouders uitstaken. Op het spiegeltje lag een smal lijntje wit poeder.’
Nog geen drie zinnen later komt het volgende cliché al weer om de hoek kijken.
‘Een van hen, Kendra, nam me giechelend aan mijn hand mee naar de toiletten. “Ik wil je wat laten zien.” In de toiletruimte ging ze voor me staan en schoof de spaghettibandjes van haar jurkje naar beneden. Met ontbloot bovenlijf stond ze voor me, stralend. “Kijk! Mooi hé? Ik heb ze vorige maand gekocht!”’
De spanning die in de plot ontbreekt, is wel terug te vinden in de verhouding tussen de auteur Judith Visser en de hoofdpersoon Kim. Beide vrouwen debuteerden met het boek Tegengif. Bovendien vertonen ze ook uiterlijke overeenkomsten. Dat, in combinatie met het ik-perspectief van waaruit het verhaal verteld wordt, maakt dat je je voortdurend afvraagt of de schrijfster het niet over zichzelf heeft.
‘“En wat doe je voor werk?” vroeg hij. “Ben je fotomodel?” Ik glimlachte. “Niet bepaald. Ik ben schrijfster.” Blake floot. “Wow. Schoonheid én hersens.”’
Door haar hoofdpersoon een aantal kenmerken van zichzelf mee te geven, toont Visser durf. Ze had met dit gegeven het verhaal boven het niveau van een driestuiverromannetje kunnen uittillen. Maar het mag niet baten, want zelfs dit spanningselement is niet goed uitgewerkt. Ze komt namelijk niet verder dan het fictionaliseren van haar eigen persoonlijkheid en de beschreven situaties zijn juist zo bizar dat het overduidelijk is dat deze fictioneel zijn en niets met de werkelijkheid van doen hebben.
Afgezien van Vissers gewoonte om tot vervelens toe gebruik te maken van stereotypen en karikaturale situaties, doet ook haar taalgebruik denken aan de welbekende doktersromannetjes.
‘Ik opende mijn mond maar zweeg toen ik de verontruste blik in zijn blauwe ogen zag. Ik kwam overeind, hing de natte handdoek terug aan de kapstok, en sloeg mijn armen om Manuels nek. De warmte van zijn brede lichaam stroomde in me over en met gesloten ogen snoof ik zijn geur op.’
Wanneer Kim na lang zoeken en veel toevalligheden eindelijk in contact komt met een bekende van Patricia, lijkt er een einde te komen aan de tergende zoektocht: Patricia zit gewoon bij haar moeder in Zuid-Amerika. Of toch niet? De ontknoping van het verhaal is, ondanks alle voorspelbaarheden, toch nog een verrassing. Jammer alleen dat door de laatste pagina’s een wervelstorm van gebeurtenissen raast, die het slot naast verrassend ook totaal ongeloofwaardig maakt.
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
