Geerten Meijsing
Siciliaanse vespers
(2008)
Balans
286 pagina's
€ 18.95
ISBN 9789050188845
Steun Recensieweb en koop dit boek bij Athenaeum (24-uurslevering)
oordeel
(3/5)
andere recensies
Liefde die voedt en vernietigt
door Joan Gebraad, 3 januari 2008
Liefde kan voedend werken door licht te brengen in iemands kleurloze bestaan, maar tegelijkertijd kan zij iemand onopgemerkt te gronde richten. Haar schoonheid verhult haar duistere macht. In Siciliaanse vespers draait het, net als in Meijsings eerdere werken, om de macht van de liefde. Lang geleden heeft Erik Provenier (Meijsings alter ego) ervoor gekozen in ballingschap te gaan in het plaatsje Syracuse op Sicilië. Het eiland is een smeltkroes van culturen waar de mannen snel jaloers zijn. Wat dat betreft is Provenier inmiddels een echte Siciliaan geworden. Op zijn vijftigste verjaardag maakt hij de balans op: ‘Ik dacht dat mijn liefdesleven was gedaan. Ik kan genieten van de pijn om al het moois dat niet meer voor mij is weggelegd – het doet wél zeer. Ik dacht dat ik al danste met de dood.’
Na zijn jeugdliefde Wolfje jaren geleden uit het oog te zijn verloren, wordt Proveniers droom eindelijk bewaarheid. Zij voegt zich bij hem. Haar echte naam is Elizabeth, maar Proveniers koosnaampje verraadt haar ware aard. Ze is als een Romeinse wolvin met meerdere gezichten: een Venus, een moeder en een hoer. In zijn onwetendheid onderneemt Provenier met haar een road trip langs alle plaatsen van Italië waar hij zich ooit gelukkig waande. Het wordt een reis vol herinneringen, mooie landschappen en seks. Amsterdam is de eindbestemming, maar naarmate het koppel de Nederlandse hoofdstad nadert, stapelen de donkere wolken zich op. Leidt zijn brandende liefde voor Wolfje, de voedingsbodem van zijn bestaan, tot zijn verlossing of vernietiging? En is vriend Jochem wel zo een goede vriend als hij eigenlijk gedacht had?
Meijsings schrijfstijl is mooi, maar uitvoerig. Het is soms alsof zijn woorden meedeinen op golven van een eindeloze voortkabbelende rivier. Soms zou het aangenaam zijn als deze rivier een monding had.
‘Ai, voor mij was de wereld ooit begonnen aan gene zijde van de bronnen van de Rijn, hoog in het Gotthardmassief. En de Rijn, zo was het eerste wat wij leerden in de aardrijkskundeles stroomt bij Lobith “ons” land binnen en is tot Bazel bevaarbaar. Wat we ook leerden was dat we van de Batavieren afstammen en dat die op vlotten de Rijn waren afgezakt en bij Lobith “ons” land waren binnengekomen. Dat Gallië in drie delen verdeeld zou zijn, heb ik nooit teruggezien; wel dat het reisland verdeeld is tussen deze en gene zijde van de Bergen.’
De titel Siciliaanse vespers heeft meerdere betekenissen. Zo refereert hij aan een incident van 31 maart 1282, waarbij een Siciliaanse schone, op weg naar de katholieke avonddienst, werd aangehouden door een Franse officier. Hij fouilleerde haar, aangezien hij haar verdacht van verboden wapenbezit. De Sicilianen ervoeren dit als een schande. De officier vond een gewelddadige dood in de kerk. Vervolgens werd een algemene moordaanval geopend op iedereen die Frans was. Wanneer naar zijn mening Wolfjes eer geschonden is, reageert Erik Provenier even heftig als zijn notoire voorgangers. Een vesper is echter ook de avondster. In de avond van Proveniers leven is Wolfje zijn Venus. Haar licht schijnt helder en krachtig en haar schoonheid misleidt je hart, maar de hitte van haar vuur verschroeit je tot as. Zoals in Siciliaanse vespers al wordt gewaarschuwd: ‘… die Sterne die begehrt mann nicht, mann freut sich ihrer Pracht.’ Wie zich echter vergist en een ster begeert is tot vernietiging gedoemd.
Kenmerkend voor Meijsings werk is dat zijn verhalen een link bevatten met zijn eigen leven. Naast Erik Provenier hebben ook andere personages wortels in de werkelijkheid en zijn de gebeurtenissen in zijn verhalen vaak geďnspireerd op Meijsings persoonlijke levenservaringen. Daarnaast keert een aantal thema’s steeds terug in zijn werk. Zo lijden zijn personages nogal eens aan psychische aandoeningen, wordt er vaak het bed met iemand gedeeld, zijn vrouwen niet te vertrouwen en speelt hij met de dood. Het lot van zijn karakters is vaak tragisch: zij gaan te gronde. Dat maakt Meijsings verhalen dus enigszins somber. Het maakt zijn thematiek niet origineler. Vele auteurs, zoals Jan Wolkers, gingen hem al voor met verhalen over passievolle en verwoestende liefde. Meijsings verhaal is er een van vele en zeker niet het beste. Al lang van te voren voel je als lezer aan wat er komen gaat. Het slot is dan ook een koude domper, op een paar mysterieuze slotregels na.
‘Dit keer was anders, had ik gedacht. Het is altijd hetzelfde. Je komt er niet onderuit. Het wordt nacht en daarna wordt het weer dag. De Ionische Zee ademt, zoals zij altijd heeft gedaan. Het is zo mooi, mamma, je kunt het je niet voorstellen.’
Het auteursrecht berust bij de respectieve auteurs van de teksten op Recensieweb.
Het voortbestaan van Recensieweb mogelijk maken? Steun ons.
